The Black Noodle Project - Code 2.0 (2020)

Het vorige album was mijn kennismaking met deze band en die smaakte naar meer, dus was erg benieuwd naar hun nieuwe werk.

En dat erg goed uit moet ik zeggen, al is het album behoorlijk anders dan het vorige, want (vrijwel) instrumentaal en meer gitaar georiënteerd. En dat gitaarwerk is erg melodieus en sfeervol uitgevoerd en blijft boeien

Liefhebbers van sfeervol Floydiaans gitaarwerk a la Björn Riis of houden van bijv. Long Distance Calling zullen dit zeker waarderen...

Fijn album wederom. Net als ProGNerD was ik erg onder de indruk van het voorgaande album en belande zelfs in mijn top tien van dat jaar. Toch klinkt deze cd weer anders dan de voorganger. Ik hoor op dit album vooral overeenkomsten met Agalloch, maar er zijn meer dan genoeg referenties te noemen, waaronder Pink Floyd de belangrijkste blijft.

Erg sterk, hoewel in min optiek een klein beetje zang de kers op deze heerlijke taart zou zijn. Openingsbod ligt op vier sterren, maar ik sluit niet uit dat dit nog gaat groeien de komende maanden.

Misschien iets minder interessant dan de voorganger. Maar ik moet het wat vaker beluisteren om een definiteve waardering te geven. Ik begin met 3,5*.
In de berichten hierboven wordt het ontbreken van zang jammer gevonden. Ik heb de vorige albums ook uitgebreid beluisterd en ook daarop zijn de zangmomenten schaars. Op het vorige album in maar 2 songs,
Bovendien is de Franse tongval in de Engelse teksten niet overal prettig.
Wel is Acte Final mijn prijsnummer en daarin wordt wel gezongen. Maar ik vermoed door een Engelstalige zangeres.