Catherine Ribeiro + Alpes - Âme Debout (1971)

Âme Debout is een plaat die qua sound precies tussen 2 Bis en N°2 zit. Het heeft de rijke psychedelische folkinstrumentatie van 2 Bis, maar ook de minimalistische melancholie van N°2. Het openingsnummer is een absolute tour de force voor Catherine die een extreem krachtige intrede maakt en ook de repetitieve instrumentatie heeft een enorme spanning. Er is meer ruimte voor gitaren op deze plaat, met watervallen van akoestische gitaartokkels (denk aan Songs of Love and Hate van Leonard Cohen) en bluesy elektrische accenten. Deze plaat is meer ''rock'' vergeleken met de eerste twee platen en is misschien wel de meest toegankelijke plaat van Catherine Ribeiro + Alpes. De expressieve vocale uitbarstingen van Catherine zijn hier muzikaal wat meer gestructureerd omkaderd met heerlijke repeterende patronen die prachtig worden uitgewerkt. De eerste twee platen hebben meer abstracte en vormloze structuren. In ieder geval een erg goede instapper om kennis te maken met de zingende natuurkracht die Catherine Ribeiro heet en de dronende psychedelische rock/folkinstrumentatie van Alpes.

Prachtig album, bijna net zo mooi als Paix. Experimenteel, maar niet zo 'weird' als de latere lange nummers. Bij Paix had ik al een filmpje gezet, dat doe ik ook Hier
Op het filmpje wordt live muziek van deze plaat gespeeld en ook de zelfgemaakte instrumenten zijn goed zicht- en hoorbaar. Patrice Moullet is na de scheiding van Catherine en ook het uiteenvallen van Alpes verder gegaan met het creëren van zelfgemaakte instrumenten en heeft nog een aantal platen gemaakt en spectaculaire optredens.
Maar op deze plaat blijft het bij wat kleinere zelf gemaakte instrumenten en de muziek blijft redelijk binnen de lijnen, gezien de latere platen. Al is Alpes 2 weer redelijk bizar te noemen, waar Catherine Ribouri weer alle luiken openzet in gekte, geschreeuw , gehijg. En daarna krijg je twee totaal andere nummers, een bijna romantisch Alpilles en een wat strijdbaar Arla Populaire, misschien nog een heenwijzing naar de Portugese roots van Catherine.
Toch weer een betoverend album van Catherine Ribouri, die je weer mee neemt in haar dromen en nachtmerries, haar hersenspinsels, haar gekte, frustraties. Teksten die opnieuw schitterend op muziek gezet door Patrice Moullet, die haarfijn aanvoelde wat hij daar mee moest doen. Uniek !
Als je dit nu weer hoort, is het voor mij nog steeds onbegrijpelijk dat dit niet een veel groter publiek heeft bereikt. In Frankrijk waren ze redelijk bekend. Dit kwam niet door de media, die vonden dit veel te extreem en te politiek georiënteerd. Op You Tube is ook maar één filmpje te vinden, waar de Franse TV een item aan deze groep heeft besteed. Wel een prachtig tijdsdocument.
Maar de groep trad bijzonder veel op en wist zo toch een redelijk publiek aan zich te binden. Het buitenland was niet bereikbaar, ook door de Franse taal, die toch echt een barriere zal zijn geweest. Teksten zijn zo verweven met de muziek, dat je anders toch wel wat mist.