Catherine Ribeiro + Alpes - N°2 (1970)

Het tweede album van Catherine Ribeiro + Alpes is een behoorlijke omslag. Daar waar 2 Bis een plaat is die zorgeloos en euforisch aanvoelt, is N°2 een behoorlijk melancholische en duistere plaat. De instrumentatie is veel meer minimalistisch, met kille soundscapes, dreunende gitaren en bezwerende drums/percussie. Ook Catherine klinkt hier veel ernstiger en heeft een enorme dreiging in haar stem. Tracks als Sirba en Silen Voy Kathy zouden liefhebbers van Nico ten tijde van The Marble Index en Desertshore absoluut moeten beluisteren. Het achttien minuten durende Poème Non Epique gaat zelfs nog een stap verder: de tranceopwekkende percussie doet me denken aan de Pompeii-uitvoering van A Saucerful of Secrets van Pink Floyd en de vocale uitspattingen van Ribeiro voelen als een voorganger van Diamanda Galás. Volledige overgave met begeesterende declamaties en bezeten woordeloze uitbarstingen. Echt iets om volledig in te duiken. Toch staan er ook een aantal dromerige folk-rustpunten zoals 15 Aout 1970 en Ballada des Aguas op met pastorale akoestische gitaartokkels en de zwoele en subtiele kant van Catherine's stem. Ook weer een plaat waar je echt je grip op moet krijgen, maar ik vind hem fantastisch.