Catherine Ribeiro + Alpes - Le Temps de L'autre (1977)

1977, de punk beweging wordt geboren en het eerste punk festival is niet in Engeland, maar in Frankrijk. Zou Catherine Ribeiro+Alpes daar weet van hebben gehad of connecties er mee. In ieder geval is de hoes zeer omstreden in Frankrijk en later zelfs gecensureerd. Catherine Ribeiro , afgebeeld als Mona Lisa met een joint in haar mondhoek. Dat ging velen toch veel te ver. En net als de punk tegen alle heilige huisjes zou schoppen doet Catherine Ribeiro dat nu al. Met de vorige platen deed ze dat trouwens ook in de teksten. Was de vorige plaat (Libertés ?) een grote aanklacht tegen het rechtse beleid van president Giscard d'Estaing, hier lijkt de politiek iets minder dominant aanwezig. Maar geheel weg is het nog niet. Op personeel gebied van Alpes zijn weer een aantal wisselingen, maar vanzelfsprekend zijn Patrice Moullet en organist/pianis Daniel Motron wel aanwezig. Op één plaat van Catherine Ribeiro + Alpes moeten ook enkele muzikanten van Gong hebben gespeeld, maar ik weet niet meer welke plaat.
Dit album is opgedragen aan het dochtertje van Catherine Ribeiro en Patrcice Moullet: Ioana.
Op deze plaat 5 nummers, waarvan het laatste nummer instrumentaal is. Gezien de lengte van de nummers heeft deze muziek weinig te doen met punk, maar veelmeer met prog.
Opvallend is dat dit keer Catherine Ribeiro ons niet meer verrast met declamaties, maar op 4 nummers enkel zingt. Daardoor is het wat minder experimenteel.
De nummers zijn eigenlijk bijzonder goed, het is misschien wat minder verrassend, maar gewoon uitmuntende prog. Het folkachtige komt zo nu en dan wel terug en er blijven prachtige stukken tussen zitten.
Minder opzienbarend dan zijn voorganger, minder uitgesproken ook. Soms lijkt het of de Duitsee Kraut(elektronische)muziek wat meer invloed heeft, sommige stukken hebben wel een Klaus Schulze touch, maar dit blijft toch niet in een hokje te plaatsen. Het titelnummer behoort wel tot beste nummers van Catherine Ribeiro en ook 'Catte Voix' is meer dan goed. . Met haar zware stem koppelt ze chanson, prog en folk aan elkaar. Prachtig. Het titelnummer is ook op een latere live cd gehoord, maar dat haalt het niet bij de uitvoering op deze plaat. Geen nekel slecht nummer en het laatste instrumentale nummer is echt smullen.
Op naar de twee laatste platen van deze unieke Franse groep.