Leaves' Eyes - The Last Viking (2020)

Acht studio albums en zeven ep's in 16 jaar tijd. Bij Leaves Eyes hoef je nooit lang te wachten op nieuw werk. Het symphonisch metalgezelschap vaart ook niet zo snel nieuwe koers. Voor de fans geen reden dus om de laatste viking niet te vergezellen over de Noordzee.

Van de voorganger heb ik toch erg genoten. Deze lijkt meer van hetzelfde te zijn, maar het mist wat mij betreft net die songs die de aandacht trekken. En dan kan Elina Siirala met haar overdadige sopraanzang de boel soms nog wel eens om zeep helpen. Liv Kristine kon altijd terugschakelen naar hele mooie ingetogen zangpartijen, maar bij Elina lijkt dat niet in haar takenpakket te zitten.

Waar de EP Black Butterfly mij in juni 2020 nogal tegenviel, revancheerde Leaves' Eyes zich met The Last Viking. Mijn kritiek betrof dat de nummers op het mini-album wel erg op elkaar leken, iets wat op de langspeler veel minder een rol speelt. Al moet ik nog steeds toegeven dat de muziek van de groep minder avontuurlijk is dan de Vikingen die ze bezingen.
Op dit conceptalbum sneuvelt koning Harald II Godwinson in het eerste nummer in Engeland: de slag bij Stamford Bridge in 1066. Hij blikt terug op zijn leven, waarin hij zoveel meemaakte dat het "stranger than fiction" is. Een mooi verhaal dus voor Leaves' Eyes.

Jammer alleen dat er geen uitleg in het toch omvangrijke boekje zit. Pas door te googlen kom ik erachter wat de ogenschijnlijk losse verhalen over Engeland, Bulgarije, Byzantium en Rusland met elkaar te maken hebben. De groep postte weliswaar op YouTube een documentaire van 1u36m uur onder de titel 'Viking Spirit' (hier deel 1), maar die gaat over de re-enactmengroep waarin frontman Alexander Krull actief is en in deel 3 over de relatie hiertussen en Leaves' Eyes. Desondanks leuk om te zien; ik kwam er zelfs achter dat als ik deze zomer in Polen arriveer voor een korte vakantie, ik meteen in een Vikingfestival kan rollen. Eens kijken of de reisgenoten dat ook zien zitten...

Maar ik ben hier voor de muziek! Wat opvalt is dat nieuwe gitarist Micki Richter af en toe een snelle gitaarsolo brengt, een element dat ik tot dusver node bij de groep miste. Wel zou hij hiervoor méér ruimte mogen krijgen. Die gaat nu nog altijd vooral naar de vocale formule van sopraanzang versus grunts versus koorzang, dit alles op een bed van niet al te wilde metal met enkele folkelementen.
Bij herhaald draaien springen er twee nummers uit: Two Kings One Realm is mysterieus en licht-Keltisch en het lange titelnummer is met zijn tien minuten uit verschillende delen opgebouwd, waarin de groep nieuw terrein verkent: doom metal. Het gaat ze zeer goed af. Het magnus opus van dit album, behorend bij het beste wat ik van Leaves Eyes ken.
Hier en daar is het wat lichter, los van de instrumentale delen met folk: melodieuze folkrock bijvoorbeeld in Varangians waarin Krull desondanks grunt en Night of the Ravens is zowel stevig als meezingbaar.
Eveneens opvallend is dat er meer uptempo nummers klinken, waar het op de vorige twee albums weleens teveel midtempo bleef.

Videoclips verschenen bij (de scheurende gitarenversie van) Dark Love Empress en War of Kings. Nu ik de docu's heb gezien herken ik daarin leden van de re-enactmengroepen, die bovendien soms bij concerten van de groep op het podium komen.
Waar ik vooraf vreesde dat ik meer van hetzelfde zou gaan horen, zit er warempel enige muzikale ontwikkeling in Leaves' Eyes. Dat was nodig, waarbij het verhalende aspect ijzersterk blijft.