Catherine Ribeiro + Alpes - Passions (1979)

Met een grotendeels nieuwe line-up (vergeleken met de vorige van "Le temps de l'autre") werd het zevende album van Catherine Ribeiro + Alpes (8e als je +2bis meerekent) gemaakt, dat in 1979 werd uitgebracht onder de titel "Passions". Moullet en Ribeiro waren samen op zoek naar een compleet nieuw team. Of, niet helemaal nieuw, toetsenist Patrice Lemoine, die aan het begin van het decennium al deel uitmaakte van de band, was er weer. Verder zijn Mireille Bauer (ex-Gong) en David Rose (voorheen met Fred en Transit Express) twee namen die wat bekender zijn in prog-kringen van de partij en tenslotte complementeert Francis Campello de groep op bas.

Het is eind jaren 70, punk/new wave komen op. Wat betekent dat voor Catherine Ribeiro + Alpes ? In hoeverre zullen zij zich aanpassen ? En kunnen zij dat wel ?

Muzikaal is "Passions" wat meer songgericht, de meeste stukken zijn wat korter, compacter en rechttoe rechtaan. De prog is zeker wel aanwezig,, door complexe en op sommige plaatsen wat meer jazzy mix van elektronische toetsen, allerlei violen en elektrische gitaren en de bijdragen van de ritmeafdeling, gedomineerd door de krachtige alt van Ribeiro.

Het experimentele, het declareren van poëzie en proza en de psychedelische elementen zijn nu grotendeels verdwenen uit de muziek van de Fransen. Het is nu af en toe klassiek-progressief-symfonisch (luister bijvoorbeeld naar het instrumentale nummer "Cristalpin"), Mireille Bauer zorgt voor ritmische jazzrock met marimba en vibrafoon en de viool van David Rose zorgt regelmatig voor een kamermuziek achtige sfeer..Af en toe is bassist Campello te horen op klarinet en gastmuzikant Kenyatta op saxofoon. Francis Campello verdient een speciale vermelding vanwege zijn uitstekende, uiterst veelzijdige en krachtige basspel.

Het hoogtepunt van de schijf is het midden, het trio van "Prelude", "Tous les droits sont dans la nature" en het lange "L'oiseau devant la porte", waarin op sommige plaatsen toetsen, gitaar, viool, bas, percussie soms flink rocken, maar ook zorgen voor wat kosmische klanken. De band speelt zeer gevarieerd en dynamisch en creëert hun eigen symfonisch-progressieve-jazzy klanken, die zich soms op hymne-achtige manier een weg banen (luiste bijvoorbeeld de eerste 3 minuten van 'L'oiseau devant la port"). Rondom dit progressieve centrum zijn enkele kortere, wat meer contemplatieve en vocale stukken gearrangeerd, die echter niet minder eigen karakter (en charme) hebben.

"Passions" is weer een uitstekend album van Carherine Ribeiro + Alpes. Passen ze zich aan de tijdgeest ? Ja wel wat, maar zo nu en dan hoor je toch echt nog wel de oudere Catherine Ribeiro + Alpes. Opvallend is dat niet alle muziek meer alleen geschreven is door Patrice Moullet, Patrice Lemoine is verantwoordelijk voor 4 songs.
Het lijkt er een beetje op dat de groep letterlijk en figuurlijk hun wilde haren wat kwijt zijn, het klinkt soms zelfs lieflijk. Nu mag iedere groep zich natuurlijk ontwikkelen en zeker zo richting jaren 80 zien we veel van de jaren 70 groepen moeite hebben om hun stijl aan te passen aan het nieuwe geluid van de tijd. Dat valt hier nog wel mee. Het psychedelische en folk achtige heeft plaats gemaakt voor meer chanson en progmuziek. Daarin zijn ze opnieuw weer uniek in Frankrijk en verre omstreken. Het klinkt wat commerciëler dan we gewend zijn van deze groep, maar zeker nog van hoog niveau. Minder origineel misschien, maar vol kwaliteit. En zo nu en dan is er nog zo'n rauw randje en breekt Catherine toch weer wat uit de mal.
Als er mensen op bezoek zijn kun je dit bijna met een gerust hard opzetten en dat was bij de vorige platen zeker niet altijd het geval !