Catherine Ribeiro + Alpes - (Libertés ?) (1975)

Vrijheid , voor Fransen natuurlijk behorend in het rijtje liberté, egalité en fraternité. Zodoende gaat vrijheid voor Catherine Ribeiro veel verder dan freedom, human rights in de Anglo Amerikaanse muziek, het doe maar waar je zin in hebt.
(Libertés ?) is de titel, niet voor niets staat vrijheid/vrijheden tussen haakjes en met een vraagteken. Hier heeft Ribeiro het concept vrijheid zodanig afgepeld dat ze het alleen tussen haakjes en met een vraagteken kan schrijven - wat is tenslotte 'vrijheid' in een patriarchale, hetero wereld die is gebouwd op imperialistische onderdrukking? We zijn in de jaren 70, is wel duidelijk.

Het 6e album van Catherine + Alpes, na het wel zeer experimentele 'Le Rat Debile et l'Homme des champs'. De muziek is wat steviger dan bij 'Paix' , minder kosmische folk, hoewel het zo nu en dan nog wel te horen is. 'Une infinie Tendresse' is weer een sterke start van het album, maar laat direct zien dat er een stevigere sound ontwikkeld wordt. 'Prelude Medieval' is een wat vreemd nummer, waarop Ribeiro wel een melodie zingt, maar zonder woorden. 'Parle-moi d'un homme heureux' is een echt rocknummer wat later bij ieder live concert wel gezongen werd. Zit goed in elkaar, maar redelijk confessioneel.
'Qui a parlé de fin' is een voorgedragen gedicht, zeer subtiel door Catherine. Dat is wel even wennen, want normaal gesproken schreeuwt ze, kermt ze allerlei teksten, maar zo kan het dus ook.

Net als bij de voorganger eindigt de plaat met een lang stuk 'Poeme Non Epique nr. III'. De eerste versie van Poeme staat op cd, 'Nr 2' deel 2 staat op de voorganger van deze plaat. Dus nu deel 3. En direct is de invloed van Alpes nadrukkelijk aanwezig. Hier weer het kosmische geluid, progressieve invloeden. De subtitel is 'Concerto Alpin en 3 mouvements et un tombé" (vertaald 'alpenconcert in drie delen en een val').
Het eerste deel Prelude No 3 is prachtig, een lange instrumentale passage.
Maar je weet van te voren al , wanneer zal Catherine Ribeiro haar teksten weer rondstrooien met een onvoorspelbare intensiteit. Dat gebeurt in het tweede gedeelte. Op de achtergrond weer 'Ummagumma' achtige muziek, met roffelende drums, orgeltje, mystieke gitaar. Van de 'vrijheid' laat Catherine niets heel, haar revolutionaire teksten klinken als een pamflet. Met een beetje kennis van de Franse taal is het trouwens redelijk goed te volgen, omdat Catherine dit keer vooral veel voorbeelden geeft van mensen die door het systeem onvrijheid hebben ervaren. Dit is weer de Catherine, die we kennen, Radicaal, Rebellie en Revolutionair. Een fel links pamflet tegen rechtsradicale invloeden, religie en de status quo.

Tegen het einde schopt de groep zich in de psychedelische rock terwijl Ribeiro op het punt staat te gillen en ze de laatste songteksten uitspreekt. 'De val' is het laatste wapenfeit van deze plaat.

Het is duidelijk een opvolger van 'Le Rat Debile et L'Homme des Champs, waarbij ook weer Catherine alle aandacht naar haar toe trekt. Wel besef je goed dat deze manier van muziek maken op een gegeven moment wel eindig is. Om op iedere plaat een fiks links, anarchistische revolutionaire preek te horen valt niet mee. De muziek is ook wat veranderd, zeker bij deze plaat veel oude Pink Floyd invloeden. Het begint wat drammerig te worden.
Maar ook dit keer ben ik weer verrast hoe het mogelijk is dat dit niet doorgedrongen is buiten Frankrijk. Hoewel in Frankrijk ook maar een beperkte groep mensen dit konden waarderen en de groep het moest hebben van optredens en mond op mond reclame. De media lieten de groep links liggen. Ik mis bij deze plaat toch wel het wat subtiele van 'Paix', dat was duidelijk ook wat origineler en hoopvoller. Maar desondanks ook weer een aanrader.