Ted Curson - Pop Wine (1972)
mijn stem
4 stemmen
Verenigde Staten
Jazz
Label: Futura
-
Pop Wine (5:10)
-
L.S.D. Takes a Holiday (12:45)
-
Song of the Lonely One (5:45)
-
Quartier Latin (13:25)
-
Flip Top (6:35)
2
geplaatst: 3 april 2021, 17:18 uur
Met: Ted Curson (trompet); Georges Arvanitas (piano); Jackie Samson (bas); Charles Saudrais (drums)
Interessant plaatje wel. De percussie en voodoo-achtige uitroepen aan het begin geven een afro-centrische vibe, denk Johnny Dyani, of Cursons oude werkgever Mingus in zijn 'Passions of a Man'-modus. Curson nam de plaat echter op in Frankrijk, met de band van Georges Arvanitas.
De drie muzikanten in dat trio speelden al een tijde samen. Het is duidelijk dat ze goed op elkaar zijn ingespeeld, al geven ze elkaar soms wel erg weinig ruimte. Niet dat iedereen nou per se heel snel of virtuoos speelt, maar vooral krachtig. Op de drukste momenten lijkt het wel een wedstrijdje: de drummer beukt, de bassist rukt aan zijn snaren, de pianist hamert en Curson laat zijn trompet eroverheen krijsen.
Ondanks dat, en songtitels als ‘L.S.D. Takes a Holiday’, blijft de muziek relatief toegankelijk. We horen wat echo’s van de avant-garde, maar het vliegt nooit zo hard uit de bocht als bij de bekende voorbeelden daarvan.
Waar het af en toe dus ontbreekt aan subtiliteit, en niet heel veel grenzen worden verlegd, heeft de plaat een soort rommelige charme die me toch elke keer wel weet in te pakken. Mijn voorzichtige 3,5 zou nog wel kunnen groeien naar een ruime 4. In ieder geval is meer dan 0 stemmen op Musicmeter wel gerechtvaardigd.
Interessant plaatje wel. De percussie en voodoo-achtige uitroepen aan het begin geven een afro-centrische vibe, denk Johnny Dyani, of Cursons oude werkgever Mingus in zijn 'Passions of a Man'-modus. Curson nam de plaat echter op in Frankrijk, met de band van Georges Arvanitas.
De drie muzikanten in dat trio speelden al een tijde samen. Het is duidelijk dat ze goed op elkaar zijn ingespeeld, al geven ze elkaar soms wel erg weinig ruimte. Niet dat iedereen nou per se heel snel of virtuoos speelt, maar vooral krachtig. Op de drukste momenten lijkt het wel een wedstrijdje: de drummer beukt, de bassist rukt aan zijn snaren, de pianist hamert en Curson laat zijn trompet eroverheen krijsen.
Ondanks dat, en songtitels als ‘L.S.D. Takes a Holiday’, blijft de muziek relatief toegankelijk. We horen wat echo’s van de avant-garde, maar het vliegt nooit zo hard uit de bocht als bij de bekende voorbeelden daarvan.
Waar het af en toe dus ontbreekt aan subtiliteit, en niet heel veel grenzen worden verlegd, heeft de plaat een soort rommelige charme die me toch elke keer wel weet in te pakken. Mijn voorzichtige 3,5 zou nog wel kunnen groeien naar een ruime 4. In ieder geval is meer dan 0 stemmen op Musicmeter wel gerechtvaardigd.
* denotes required fields.
* denotes required fields.