Kat Riggins - Cry Out (2020)

Podiumbeest Kat levert hier met haar derde langspeelplaat opnieuw een fijn staaltje vakmanschap af.

De begeleiding staat als een huis, brengt niets nieuws, maar is ontzettend solide. Toch blijft het Kat zelf die de show steelt; haar stem is meestal krachtig, maar soms enorm breekbaar met een schor randje. Haar stijl is uniek; je herkent haar meteen. Het typische diep zingen waar je juist een verhoging in schaal verwacht, blijft interessant om te horen.

Cry Out haalt het wat mij betreft qua niveau niet helemaal bij haar vorige album, en dat ligt vooral aan het begin van deze nieuwe plaat. Vanaf track 7 wordt het eigenlijk pas echt interessant en met die laatste zes nummers toont Kat even aan wat ze allemaal aan kan. De ballad Heavy komt in de buurt van het fantastische Hear Me en het al even mooie Don't Throw Me Away. Burn It All Down is een lekkere vieze bluesstomper en eigenlijk is er op de B-kant geen enkele zwakke song te ontdekken. De A-kant blijft daar ver bij achter, maar zakt nergens door de ondergrens.

Sterren toekennen is lastig, 3,5 vind ik te weinig, 4 is gevoelsmatig wat aan de hoge kant. Het ijzersterke tweede gedeelte van dit album zorgt dan toch voor de afronding naar boven.