Dionne Warwick - Sings the Bacharach & David Songbook (1988)

Geweldige verzamelaar van deze zangeres, tracks 1 en 8 blijven voor mij prachtige songs

Hoeveel hits kunnen er wel niet op een album? Minimaal 22 is het ontnuchterende antwoord. Zoals musicfriek 1 en 8 prachtig vind, heb ik dat bij nummer 1 t/m 22.

Idd, hoe kun je Walk on By nu niet noemen. .

Die composities van Bacharach zijn vaak erg mooi, maar ik vind de zang van Warwick toch net iets te braaf.

Dat heeft natuurlijk ook wel een beetje met het materiaal te maken, maar toch. Ik zou dit ook niet als 'soul' karakteriseren trouwens.

Promises, Promises, wat een heerlijk nummer!

De Anyone Who Had a Heart-versie van Dionne is zooooveel mooier dan die van Cilla Black. Met alle respect natuurlijk.

Wat een schatkist aan songs hebben deze 2 mannen toch gemaakt. Om op deze wijze 22 nummers vermaakt te worden, is waarlijk een genot.
Ik heb ook de 2 albums van Trijntje Oosterhuis waar ze de songbook van Bacharach zingt. Anders, maar niet per definitie minder. Wel merk ik in vergelijking met de orchestratie op dit album, dat ik het hier zo leuk vind, dat de tijdsgeest van die jaren zo mooi naar voren komt. Daarbij komt de muziek hier over het algemeen wel wat beter tot zijn recht, wat de nummers ten goede komt. Bij de songbook van Trijntje, lijkt het soms wat weg te zakken in teveel orchestratie, waardoor het karakter van het nummer ondergesneeuwd word.

In mijn ogen ben je een hele grote, als zoveel nummers door een keur aan wereldartiesten is gecovered en onsterfelijk is gemaakt. Braaf....Middle of the Road....het zal mij een grote HEMA worst wezen. Ik kan er graag naar luisteren. En zo braaf is het niet allemaal vind ik. Er staan een portie nummers op die emotioneel intens zijn en ook zo gezongen worden door Dionne. Neem nummers als; I just don't know.. ,Anyone who had a heart en A house is not a home, dat zijn gevoelige nummers die met bravoure gebracht worden.

Ik begrijp ook wel wat Burt Bacharach zo aantrekt in Trijntje. Zij heeft toch wel wat raakvlakken met de klankkleur van zijn vroegere pupil, met name in Anyone who had a heart, is het net met mijn ogen dicht alsof ik Trijntje hoor.
Wel vind ik Dionne wat losser zingen en natuurlijker als Trijntje en meen ik wat meer charisma in haar stem te horen.
Verdere vergelijkingen zijn natuurlijk appels en peren.

In ieder geval genoeg te genieten op deze prachtige verzamelaar van veelal evergreens. Het is lieflijk, ingetogen, opgewekt en dat straalt er ook van af. Braaf, als je het zo wil zien....voor meer actie zet ik wel een album van Sacred Reich op.

Het mooie aan dit album voor mij is ook, dat ik met nog meer nummers kennis maak, dan dat ik al kende. Message to Michael en Trains and Boats and Planes zijn prettige verrassingen. Verders zijn de klassiekers What the world..., Anyone who had..., Walk on By schitterend om naar te luisteren.

Grote zangeres die Dionne Warwick. (eigenlijk Warrick...toch leuk die Wikipedia)

Gewoon een heel fijne, ontspannen cd, die je op ieder moment van de dag kunt opzetten, ook tijdens het stofzuigen.

Het was het de grote kracht van dit komponisten duo dat je hun komposities in vele stijlen kon arrangeren en Dionne was juist hun demo-queen omdat ze de songs zo goed neutraal over kon brengen waardoor het makkelijker werd voor uitvoerende artiesten om er een eigen invulling aan te geven.

Warwick was alleen zo goed dat de opnames ook nog uitgebracht werden en hits werden in de US. Soul is het inderdaad niet, op die markt mikten ze ook niet specifiek, maar er zit ondanks Warwick's "blanke" zang wel een randje aan .......... En het kon er natuurlijk wèl van gemaakt worden, luister maar eens naar Aretha's I Say A Little Prayer ........

Oh zo werkte dat helemaal niet voor Burt hoor! Al ben ik het wel met je eens dat Dionne's versies redelijk neutraal klinken. Maar zo was het niet bedoeld.

Daar wordt ik niet veel wijzer van Matthijs. Hoe had hij het dan wel bedoelt volgens jou ?

Ik heb trouwens mijn wijsheid uit een interview met de man zelf wat als bonus op een Dusty Springfield DVD staat ..........

Burt wil met Dionne altijd precies wat hij in zijn hoofd heeft voor de song. Hij deed het nooit voor "de andere versies" die hij wel vaak wel kon waarderen (en soms absoluut niet). Hij vond Aretha's versie van "I Say A Little Prayer" beter dan Dionne's, maar hij ging met zijn Dionne-versies altijd voor het beste. Wat zeg hij dan op die dvd? En welke dvd is dat?

Dat klinkt een beetje als een geromantiseerde versie in mijn oren. Hij was toch echt in eerste instantie bezig met zijn vak en da's het verkopen van komposities en natuurlijk wou hij die zo goed mogelijk opgenomen hebben.