Angel Olsen - Whole New Mess (2020)
mijn stem
33 stemmen
Verenigde Staten
Folk / Rock
Label: Jagjaguwar
-
Whole New Mess (3:42)
-
Too Easy (Bigger Than Us) (2:32)
-
(New Love) Cassette (2:50)
-
(We Are All Mirrors) (2:36)
-
(Summer Song) (4:09)
-
Waving, Smiling (3:52)
-
Tonight (Without You) (4:01)
-
Lark Song (6:30)
-
Impasse (Workin' for the Name) (3:48)
-
Chance (Forever Love) (5:29)
-
What It Is (What It Is) (2:36)
0
ohmusica
geplaatst: 28 augustus 2020, 19:38 uur
Dit album bevat andere versies van de songs van haar vorige album All Mirrors, haar stem klinkt nog eigenaardiger soms weird onheilspellend, de muziek wel eens op het snerpende af, toch weet de intieme ‘badkamer’ sfeer me wel te pakken.
0
geplaatst: 4 september 2020, 16:35 uur
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Angel Olsen - Whole New Mess - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Angel Olsen - Whole New Mess
Angel Olsen doet de songs van het succesvolle All Mirrors nog eens over en imponeert met uiterst sobere versies van de songs die vorig jaar nog zo prachtig opgepoetst werden
Vorig jaar werden de songs van Angel Olsen op All Mirrors rijkelijk aangekleed, maar dezelfde songs worden nu bijna tot op het bot uitgekleed. Het levert een totaal ander album op. Whole New Mess bevat bekende songs, maar ze zijn nauwelijks herkenbaar. Sober gitaarwerk en de stem van Angel Olsen is alles wat we krijgen. Soms mooi opgenomen, maar soms rammelt het aan alle kanten. Het is bijna lo-fi, maar wat komt het diep binnen. Whole New Mess is rauw, puur en eerlijk en wordt alleen maar mooier. Angel Olsen vertolkt de songs van haar zo succesvolle album met hart en ziel en zonder opsmuk. Het resultaat is intiem, intens en wonderschoon.
Angel Olsen leverde vorig jaar met All Mirrors volgens velen haar beste album tot dusver af. Ik vind het persoonlijk lastig kiezen uit het oeuvre van de Amerikaanse singer-songwriter, al is het maar omdat haar albums flink van elkaar verschillen. Dat All Mirrors een uitstekend album is kan ik echter alleen maar onderschrijven. De songs van het vorig jaar stevig bewierookte album komen nu nog eens terug op Whole New Mess.
Op All Mirrors liet Angel Olsen zich begeleiden door flink wat muzikanten, waaronder een 14-koppig orkest, waardoor de muziek van de singer-songwriter uit Asheville, North Carolina, een stuk voller klonk dan op haar eerdere albums. Van de songs op All Mirrors werden echter ook veel kalere versies opgenomen en Angel Olsen speelde vorig jaar met het idee om deze als bonus-disc toe te voegen aan het album of om er een echt dubbelalbum van te maken.
Dat is allebei niet gebeurd, maar door de release van Whole New Mess kunnen we nu alsnog kennis maken met de alternatieve versies van de songs van All Mirrors. Whole New Mess en All Mirrors verschillen van elkaar als dag en nacht. Tegenover de rijk georkestreerde songs van vorig jaar staan de kale of zelfs naakte versies op het deze week verschenen Whole New Mess. De songtitels zijn soms licht aangepast en de volgorde is wat omgegooid, maar het zijn dezelfde songs die we horen.
Een gitaar, een stem en hier en daar wat galm, meer is het niet. Opgenomen in een oude kerk (de kerk die door Phil Elverum (Mount Eerie, The Microphones) werd omgebouwd tot studio), wat de sfeer op Whole New Mess nog wat desolater maakt. Het is mijlenver verwijderd van het succesvolle album van vorig jaar, maar het is ook onmiskenbaar Angel Olsen, die in haar jongere jaren wel vaker uiterst ingetogen muziek maakte.
Whole New Mess doe je zeker niet tekort met het predicaat uiterst ingetogen. Spaarzaam of Spartaans zijn misschien nog wel betere omschrijvingen, want de instrumentatie is echt minimaal en ook aan de zang is in de alternatieve versies van de songs niet gesleuteld. Whole New Mess is hiermee de lo-fi versie van All Mirrors en dat zal even wennen zijn voor een ieder die Angel Olsen pas vorig jaar ontdekte.
Ik hou persoonlijk wel van een lekker volle instrumentatie en een blinkende productie, maar ben desondanks ook zeer onder de indruk van Whole New Mess. De uiterst sobere versies van de songs van All Mirrors komen stuk voor stuk onmiddellijk binnen en hard ook. Zowel de rauwe gitaarlijnen als de ongepolijste zang zijn lang niet altijd mooi, maar het is wel puur en eerlijk.
Het grappige is dat je op de twee albums dezelfde songs hoort, maar dat je geen moment het idee hebt dat je naar dezelfde songs luistert. Ik moet eerlijk toegeven dat All Mirrors de laatste maanden eigenlijk nooit meer uit de speakers is gekomen, maar naar Whole New Mess blijf ik luisteren. In het begin is het even wennen aan het sobere karakter van de songs, maar de fraaie gitaarlijnen en de emotievolle zang van Angel Olsen winnen alleen maar aan kracht.
Ook de variatie in de wijze waarop de songs zijn opgenomen (soms glashelder, soms heel lo-fi) draagt bij aan de kracht van dit album, dat me op voorhand niet overdreven interessant leek en hooguit een tussendoortje, maar dat me echt enorm heeft verrast. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Angel Olsen - Whole New Mess - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Angel Olsen - Whole New Mess
Angel Olsen doet de songs van het succesvolle All Mirrors nog eens over en imponeert met uiterst sobere versies van de songs die vorig jaar nog zo prachtig opgepoetst werden
Vorig jaar werden de songs van Angel Olsen op All Mirrors rijkelijk aangekleed, maar dezelfde songs worden nu bijna tot op het bot uitgekleed. Het levert een totaal ander album op. Whole New Mess bevat bekende songs, maar ze zijn nauwelijks herkenbaar. Sober gitaarwerk en de stem van Angel Olsen is alles wat we krijgen. Soms mooi opgenomen, maar soms rammelt het aan alle kanten. Het is bijna lo-fi, maar wat komt het diep binnen. Whole New Mess is rauw, puur en eerlijk en wordt alleen maar mooier. Angel Olsen vertolkt de songs van haar zo succesvolle album met hart en ziel en zonder opsmuk. Het resultaat is intiem, intens en wonderschoon.
Angel Olsen leverde vorig jaar met All Mirrors volgens velen haar beste album tot dusver af. Ik vind het persoonlijk lastig kiezen uit het oeuvre van de Amerikaanse singer-songwriter, al is het maar omdat haar albums flink van elkaar verschillen. Dat All Mirrors een uitstekend album is kan ik echter alleen maar onderschrijven. De songs van het vorig jaar stevig bewierookte album komen nu nog eens terug op Whole New Mess.
Op All Mirrors liet Angel Olsen zich begeleiden door flink wat muzikanten, waaronder een 14-koppig orkest, waardoor de muziek van de singer-songwriter uit Asheville, North Carolina, een stuk voller klonk dan op haar eerdere albums. Van de songs op All Mirrors werden echter ook veel kalere versies opgenomen en Angel Olsen speelde vorig jaar met het idee om deze als bonus-disc toe te voegen aan het album of om er een echt dubbelalbum van te maken.
Dat is allebei niet gebeurd, maar door de release van Whole New Mess kunnen we nu alsnog kennis maken met de alternatieve versies van de songs van All Mirrors. Whole New Mess en All Mirrors verschillen van elkaar als dag en nacht. Tegenover de rijk georkestreerde songs van vorig jaar staan de kale of zelfs naakte versies op het deze week verschenen Whole New Mess. De songtitels zijn soms licht aangepast en de volgorde is wat omgegooid, maar het zijn dezelfde songs die we horen.
Een gitaar, een stem en hier en daar wat galm, meer is het niet. Opgenomen in een oude kerk (de kerk die door Phil Elverum (Mount Eerie, The Microphones) werd omgebouwd tot studio), wat de sfeer op Whole New Mess nog wat desolater maakt. Het is mijlenver verwijderd van het succesvolle album van vorig jaar, maar het is ook onmiskenbaar Angel Olsen, die in haar jongere jaren wel vaker uiterst ingetogen muziek maakte.
Whole New Mess doe je zeker niet tekort met het predicaat uiterst ingetogen. Spaarzaam of Spartaans zijn misschien nog wel betere omschrijvingen, want de instrumentatie is echt minimaal en ook aan de zang is in de alternatieve versies van de songs niet gesleuteld. Whole New Mess is hiermee de lo-fi versie van All Mirrors en dat zal even wennen zijn voor een ieder die Angel Olsen pas vorig jaar ontdekte.
Ik hou persoonlijk wel van een lekker volle instrumentatie en een blinkende productie, maar ben desondanks ook zeer onder de indruk van Whole New Mess. De uiterst sobere versies van de songs van All Mirrors komen stuk voor stuk onmiddellijk binnen en hard ook. Zowel de rauwe gitaarlijnen als de ongepolijste zang zijn lang niet altijd mooi, maar het is wel puur en eerlijk.
Het grappige is dat je op de twee albums dezelfde songs hoort, maar dat je geen moment het idee hebt dat je naar dezelfde songs luistert. Ik moet eerlijk toegeven dat All Mirrors de laatste maanden eigenlijk nooit meer uit de speakers is gekomen, maar naar Whole New Mess blijf ik luisteren. In het begin is het even wennen aan het sobere karakter van de songs, maar de fraaie gitaarlijnen en de emotievolle zang van Angel Olsen winnen alleen maar aan kracht.
Ook de variatie in de wijze waarop de songs zijn opgenomen (soms glashelder, soms heel lo-fi) draagt bij aan de kracht van dit album, dat me op voorhand niet overdreven interessant leek en hooguit een tussendoortje, maar dat me echt enorm heeft verrast. Erwin Zijleman
0
geplaatst: 13 november 2020, 21:44 uur
Omdat de songs hier zijn uitgekleed, en Olsen's stem dan pas echt komt bovendrijven, vind ik deze nog een tikje beter dan All Mirrors, de plaat die ze hier in intiemere sferen lichtjes overdoet. De spaarzame begeleiding stelt zich volledig in dienst van Olsen's fantastische zang, waardoor liedjes als Lark Song en Chance (Forever Love gewoon nóg meer indruk op me maken.
4 sterren
4 sterren
0
geplaatst: 1 maart 2023, 08:31 uur
Ik vond persoonlijk ‘All Mirrors’ al helemaal goed. Olsen had deze basistracks kennelijk al eerder opgenomen en wilde ze toch nog in deze oervorm presenteren. Geeft wel een aardig inkijkje in de ontwikkeling van het songmateriaal. Geen straf, maar had ook weer niet gehoeven.
* denotes required fields.
* denotes required fields.