menu

Cut Worms - Nobody Lives Here Anymore (2020)

mijn stem
3,20 (5)
5 stemmen

Verenigde Staten
Rock / Pop
Label: Jagjaguwar

  1. The Heat Is On (5:35)
  2. Unnatural Disaster (4:00)
  3. Last Words to a Refugee (4:41)
  4. All the Roads (5:54)
  5. Every Once in a While (4:37)
  6. Looks Like Rain (4:39)
  7. A Love So Fine (3:43)
  8. Veteran's Day (5:40)
  9. Sold My Soul (6:11)
  10. Castle in the Clouds (4:22)
  11. Baby Come On (3:29)
  12. Walk with Me (4:33)
  13. I Won't Get It Right (4:18)
  14. Always on My Mind (3:44)
  15. The Golden Sky (3:55)
  16. God Bless the Day (3:11)
  17. Cave of Phantoms (4:33)
totale tijdsduur: 1:17:05
zoeken in:
avatar van SilverGun
Fijne nummers die tot zover zijn vrijgegeven! Sold My Soul en Castle In The Clouds zijn denk ik wel de beste, maar stuk voor stuk zijn het sterke tracks. Allerlei verschillende invloeden te horen, waaronder Beach Boys-achtige pop, Americana en wat bluegrass-elementen. Maar op Castle in the Clouds denk je dan weer naar George Harrison te luisteren. Erg benieuwd naar de volledige plaat.

avatar van erwinz
4,0
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cut Worms - Nobody Lives Here Anymore - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Cut Worms - Nobody Lives Here Anymore
Cut Worms neemt je mee terug naar de jaren 50, terug naar onder andere The Everly Brothers en Buddy Holly, maar de Amerikaanse muzikant heeft ook absoluut een eigen geluid

De Amerikaanse muzikant Max Clarke heeft hoorbaar een voorliefde voor muziek uit de jaren 50. Luister naar het nieuwe album van de muzikant uit Brooklyn, New York, en je hoort flarden van Buddy Holly en The Everly Brothers. Alles klopt. De instrumentatie, de productie, de koortjes en de zang. Maar oubollig of overdreven zoetsappig klinkt Nobody Lives Here Anymore nooit. Het nieuwe album van Cut Worms doet het met name in de avond erg goed en verwarmt de ruimte met fraaie klanken, mooie zang en tijdloze songs. Cut Worms schotelt ons maar liefst 17 songs in vijf kwartier muziek voor, maar vervelen doet het niet. Een fraaie soundtrack voor lange herfst- en winteravonden derhalve.

Albums die zich laten beluisteren als de spreekwoordelijke omgevallen platenkast zijn momenteel eerder regel dan uitzondering, maar Nobody Lives Here Anymore van Cut Worms klinkt toch duidelijk anders dan de meeste andere albums van het moment.

Cut Worms is het alter ego van de Amerikaanse muzikant Max Clarke, die twee jaar geleden debuteerde met Hollow Ground. Dat vond ik op zich een prima album, maar na de albums van The Milk Carton Kids en The Cactus Blossoms had ik mijn portie door The Everly Brothers geïnspireerde muziek destijds wel even gehad en koos ik voor de wonderschone originelen van Don en Phil Everly.

Cut Worms keert nu terug met een ambitieus dubbelalbum, dat ruim 17 songs en vijf kwartier muziek bevat. Nobody Lives Here Anymore werd opgenomen in de fameuze Sam Phillips Studio in Nashville met de gelouterde producer Matt Ross-Spang (die de afgelopen jaren onder andere werkte met Jason Isbell, Margo Price en Lucero) en laat vergeleken met zijn voorganger een wat ruwer en intiemer, maar ook een wat veelzijdiger geluid horen.

Er zijn zoals gezegd momenteel nogal wat muzikanten die zich laten inspireren door muziek uit een ver verleden, maar Max Clarke gaat nog wat verder terug in de tijd. Nobody Lives Here Anymore neemt je mee terug naar de jaren 50 en heeft zich vooral laten beïnvloeden door de muziek van The Everly Brothers en Buddy Holly.

Samen met producer Matt Ross-Spang is Cut Worms er in geslaagd om Nobody Lives Here Anymore te laten klinken als een album dat vele decennia geleden is gemaakt. De gitaren halen soms inspiratie uit de rock ’n roll, maar kunnen ook prachtig ingetogen klinken op een manier die je tegenwoordig nauwelijks meer hoort. De rest van de instrumentatie is betrekkelijk sober, met hier en daar een uit de band springende honky-tonk piano, en over het algemeen wat naar de achtergrond gemixt, waardoor er een geluid ontstaat met veel ruimte en een beetje galm.

Het is een geluid waarin de zang centraal staat en die zang is prachtig. Max Clarke heeft zich absoluut laten beïnvloeden door de gouden keeltjes van Don en Phil Everly en de stem van Buddy Holly, maar hij heeft ook een aansprekend eigen geluid.

Matt Ross-Spang heeft Nobody Lives Here Anymore voorzien van een fraai geluid zonder al te veel opsmuk, waardoor het album betrekkelijk ruw en intiem klinkt. De muziek van Cut Worms wordt nogal eens zoetsappig genoemd, maar ik vind dat erg meevallen. Zeker als er wat strijkers opduiken en de stem van Max Clarke wordt verrijkt met typische jaren 50 koortjes is de muziek van Cut Worms aangenaam zoet, maar de balans slaat wat mij betreft nooit door in de verkeerde richting.

Nobody Lives Here Anymore heeft zich vooral laten beïnvloeden door de muziek uit de jaren 50, maar is niet volledig blijven steken in dit decennium. Hier en daar hoor ik ook wel wat van Bob Dylan of duikt een Beatle op, waarmee Cut Worms ook de jaren 60 heeft bereikt.

Ruim vijf kwartier leek me op voorhand teveel van het goede, maar ik moet zeggen dat Nobody Lives Here Anymore met name de avond verrassend mooi inkleurt en niet snel gaat vervelen. Het debuut van Cut Worms kwam voor mij net op het verkeerde moment, maar aan het sterke Nobody Lives Here Anymore ga ik de komende tijd nog heel veel plezier beleven. Erwin Zijleman

Gast
geplaatst: vandaag om 12:07 uur

geplaatst: vandaag om 12:07 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.