Daniel Blumberg - On & On (2020)

Mooie tip van mijn maatje Masimo. De eerste luisterbeurt intrigeert voldoende, Blumberg heeft een stem die uiterst geschikt is voor de wat eigenzinnig klinkende instrumentatie.

Erg interessante release dus! Op 't eerste gehoor springt Teethgritter eruit, maar het songmateriaal weet over de gehele lijn te boeien.

Lekker raar, lijkt me verstandig hier nog een luisterbeurtje aan te wagen voordat ik met een oordeel kom.

Het weet wel te boeien.

Soort rammelversie van Jason Molina. Minder rammelend en vreemd dan ik had verwacht, overigens. Somber en breekbaar, erg mooi.

Deze plaat begint me meer en meer te bevallen! Heerlijk eigenzinnig, krakend en piepend uit alle voegen (de viool speelt daarin een erg prominente rol), intrigerende lyrics en het bij dat alles passende, wat onbestemde stemgeluid van Blumberg zelve. Teethgritter was de song die me meteen bij de kladden greep, maar ondertussen doen ze dat allemaal, elk op hun hoogsteigen manier. Het kwartje valt net te laat om nog mee te nemen in mijn top 10 over 2020 op MuMe, maar deze hoort daar wel thuis, wat mij betreft.

4,5 sterren

Lelijke muziek kan ironisch genoeg erg mooi zijn. Halve klanken en snijdende melodiëen hebben immers zo hun eigen aantrekkingskracht. Het ademt de tragedie van een machine die half gebroken is, maar die zich nog pijnlijk voortsleept. Deze sleep, steun en kreunfolk klinkt dan uiteraard erg breekbaar. Toch steekt de muziek goed genoeg in elkaar om nergens ter ergeren. De spanning wordt bovendien goed vastgehouden Het doet enigzins denken aan Smog en Jason Molina, hetgeen zeker niet de slechtste associaties zijn. Toffe plaat!