Benny Johnson - Visions of Paradise (1973)

Fijne laidback soul. Benny Johnson heeft een prachtige stem, die, als het moet, best rauw uit de verf kan komen, tijdens een aantal van zijn uithalen bijvoorbeeld. De muziek doet qua stijl denken aan wat later modern soul genoemd zou worden, maar die specifieke vertakking van de soul ontwikkelde zich pas een paar jaar later, dus klinkt Visions of Paradise vanzelfsprekend weer net iets anders. Er staan op het album een aantal leuke nummers, waarvan er twee wel in het bijzonder opvallen: Please Come Back en vooral Absolutely, Positively, Baby. Beiden hebben een soort van donkere sfeer, en daarmee wijken ze af van de meer gangbare sound van de andere nummers. Van de vlottere nummers, dat zijn zo ongeveer alle andere nummers die overblijven, zijn het Johnson’s soort-van-underground hit I Just Got to Know, de beklijvende melodie van Second to None en de titeltrack met zijn memorabele refrein, die het meest de potentie hebben om de luisteraar te overtuigen van Johnson's plaat. Maar het album is het beste te beluisteren als geheel; deze liedjes vallen individueel niet zo op, maar het album hangt als geheel wél mooi samen. De gebruik van instrumentatie weergeeft een gelikte sound - voor jaren ’70 begrippen welteverstaan - maar misschien pakt dat in een jaar als 2012 juist goed uit. 't Grootste minpunt aan het album in zijn algemeen zijn de achtergrondzangeressen; soms schreeuwen ze bijna Benny weg, waardoor uitgerekend de hoofdfiguur gedegradeerd wordt tot de achtergrond, en dat kan natuurlijk niet hè! Uiteindelijk 'n goed album, ondanks hij soms iets te onopvallend aan je voorbij gaat.