Horace Tapscott - Live at Lobero (1982)

Met: Horace Tapscott (piano); Roberto Miranda (bas); Sonship [Woodrow Theus] (drums, percussie)

Ik hoop dat de puristen het mij vergeven, maar hoewel ik graag naar vinyl luister heb ik ook een Spotify-playlist om nieuwe albums te leren kennen. De albums bovenaan in die playlist zijn de platen die er al het langste staan, en waar ik het dus moeilijk vind om er een mening over te vormen, of niet snel geneigd ben ze op te zetten. In de afgelopen weken is dat Live at Lobero van Horace Tapscott.

De grootste drempel is meteen opener 'Inception', althans op de CD- en Spotify-versies (op de oorspronkelijke LP komt het nummer niet voor): een stuk van een half uur dat bij aandachtig luisteren het geduld nogal op de proef stelt. Vrije muziek, maar niet in de zin van 'lawaaierig en chaotisch', maar van 'dwarrelend en op het eerste gehoor nogal incoherent.' Maar ook weer behoorlijk uniek, en een eindeloze ontdekkingstocht. Ik weet eigenlijk nog steeds niet zo goed wat ik ervan moet vinden.

De tracks van de oorspronkelijke LP, daaropvolgend, zijn beter te behapstukken. In 'Sketches of a Drunken Mary' vindt het trio een heerlijke middenweg tussen soulvol en eigenzinnig, waarbij het bewondering afdwingt hoe de spelers hun eigen ruimte vinden en toch perfect op elkaar zijn ingespeeld. Solostuk 'Raisha's' biedt vervolgens pure schoonheid en melancholie. De afsluiter is weer een lekkere swingende warboel. Al met al een interessante en goed uitgebalanceerde plaat, al is de vonk bij mij nog niet helemaal overgesprongen. Vier sterren met een kleine twijfel.

Horace Tapscott maakt het vaak niet makkelijk maar misschien komt de echte vonk nog wel Sander Ik heb hem ook lang links laten liggen totdat het kwartje toch viel. Het loont bij hem sowieso om veel verschillende platen te proberen omdat zijn oeuvre enorm afwisselend is.