Hallowed Hearts - Into the Fire (2020)

Hallowed Hearts is het nieuwe project van synthpop-muzikant en zanger Alex Virlios (o.a. Blue Images) en producer Andrew Sega (Iris) uit New York.

Ook dit charmante koppel doet gretig vissen in de onmetelijke post-punk vijver. Ze noemen niet voor niets bands (of artiesten) als Pink Turns Blue, The Sisters of Mercy, Simple Minds, Brian Eno, maar ook het modernere Drab Majesty als hun grote voorbeelden.
De ingetogen drum- en synth-programmering, de hoekige gitaren en de stuwende baslijnen vormen inderdaad de sfeervolle basis voor dit type droeve doch dromerige zangers. En dat sombere, dat tobberige, dat melancholieke lijkt momenteel standaard te zijn bij deze lichting post-punkers. Bijna dan, want er is tevens een andere trend te bespeuren dat zich meer richting 'punkrock' of beter richting 'garage-punk' beweegt. Ook niet helemaal fris en fruitig meer, maar goed... ze is des te opvallender en wordt op dit moment blijkbaar ook breder gedragen. Maar daar ben ik absoluut geen liefhebber van.

Gelukkig voor mij is dit juist weer zo'n plaat om heerlijk bij weg te dromen. Het liefst op zo'n hete dag als vandaag, in de schaduw van een oude beuk. Met grote, donkerrode tot bijna zwarte bladeren met een fel roze randje. De gothic versie dus. Je kunt hier al mijmerend tot bezinning komen over een verloren gewaande liefde. Of is het misschien toch beter te fantaseren over dat tersluikse oogcontact en een verlegen glimlach. Een zonnestraaltje dus, want hoop doet leven.
Into the Fire laat mij in elk geval een keuze en dat is erg prettig.

Het is ook een behoorlijk consistent album. De plaat kent eigenlijk geen missers of echte uitschieters en dat is nog fijner. Want ik heb een grondige hekel aan nummers overslaan tijdens het dansen op mijn bijna versleten vloerbedekking.

Door Alicia's gloedvolle recensie verwachtte ik vooral synthgedreven downtempo coldwave, maar ik vind het album behoorlijk uptempo gitaargericht en dat vind ik een groot voordeel. Ik hoor vooral veel old school Sisters of Mercy-invloeden en bij vlagen doet het mij ook denken aan het debuut van Feeding Fingers. Ik bespeur hier en daar ook wat postrock en hardrock accenten.
De zanger is me helaas iets te (geforceerd?) donker qua timbre, hoewel hij een mooie stem heeft.

De band Iris van Adrew Sega is veel meer synthgedreven dan dit project, de muziek van Iris doet meer aan het hele oude Depeche Mode werk denken. Maar Hallowed Hearts is dat dus niet, dat klopt..
Ik vind dit ook fijner, maar soms kan ik coldwave - up of downtempo - ook heel goed hebben.
De vloerbedekking denkt daar iets anders over, maar het zij dan maar zo!

Klinkt op het eerste gehoor niet slecht hoewel het wel erg dromerig is. Doet me ook denken aan Principe Valiente. Ik ga het eens luisteren.

De twee A's : Alex Virlios en Andrew Sega uit New York hebben een nieuwe EP Ruins uitgebracht. Vorige week eigenlijk al. Inclusief een cover van Pink Floyd's Comfortably Numb.

Ze durven wel, die twee A's!

Hallo! Hallowed Hearts hebben ook weer een nieuw album!

masquerade | hallowed hearts - hallowedhearts.bandcamp.com

Staat in de wachtrij. Vandaag toegevoegd.

Dank! En het is trouwens: Hallowed Hearts heeft... weer een nieuw album.