menu

Andy Bell - The View from Halfway Down (2020)

mijn stem
3,64 (7)
7 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Sonic Cathedral

  1. Love Comes in Waves (4:48)
  2. Indica (6:55)
  3. Ghost Tones (2:28)
  4. Skywalker (6:22)
  5. Aubrey Drylands Gladwell (3:10)
  6. Cherry Cola (4:29)
  7. I Was Alone (6:45)
  8. Heat Haze on Weyland Road (7:00)
totale tijdsduur: 41:57
zoeken in:
avatar van erwinz
4,0
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Andy Bell - The View From Halfway Down - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Andy Bell - The View From Halfway Down
Andy Bell schreef geschiedenis met het debuut van Ride, speelde tweede viool bij Oasis, maar komt nu op de proppen met een psychedelisch soloalbum dat steeds meer moois laat horen

Een droomdebuut afleveren heeft absoluut een keerzijde. Andy Bell hikt nog steeds tegen het fenomenale debuut van zijn band Ride aan. Ride klimt de afgelopen jaren langzaam overeind, maar het eerste soloalbum van Andy Bell is veel beter. De Britse muzikant laat zijn hele muzikale leven voorbij komen en overgiet dit met een flinke wolk psychedelica. Soms duikt een Britpop song op, soms krijgen we een trippy jam voorgeschoteld, maar The View From Halfway Down is altijd interessant en het is bovendien een album dat nog een flinke tijd door kan groeien. Ik had er eerlijk gezegd niet meer op gerekend, maar dit is echt een prima album van Andy Bell.

Bij de naam Andy Bell moest ik in eerste instantie aan de zanger van Erasure denken, maar zijn naamgenoot kennen we als bassist van de laatste edities van Oasis, van Liam Gallagher’s Beady Eye en natuurlijk als voorman van de bands Hurricane #1 en vooral Ride, dat met haar debuut Nowhere uit 1990 ook direct haar meesterwerk afleverde.

Met Ride heeft Andy Bell de goede vorm van de eerste jaren nooit meer gevonden, al zit er de afgelopen jaren wel een stijgende lijn in. Die stijgende lijn trekt de Britse muzikant stevig door op zijn eerste soloalbum The View From Halfway Down, dat deze week is verschenen en dat de Brit grotendeels alleen maakte, hier en daar bijgestaan door Oasis maatje Gem Archer.

Op zijn eerste soloalbum komt alles dat Andy Bell heeft gedaan in zijn muzikale leven samen. Hier en daar klinken flarden van de shoegaze van Ride door, maar ook de Britpop van Oasis, Beady Eye en Hurricane #1 heeft zijn weg gevonden naar The View From Halfway Down. Andy Bell heeft dit alles overgoten met een flinke dosis psychedelica, die uitstekend past bij zijn muziek en die als een warme deken over alle invloeden heen ligt.

De Britse muzikant heeft ruim veertig minuten uitgetrokken voor zijn solodebuut en levert acht prima songs af. Het zijn in de meeste gevallen wat langere tracks, waarin alle ruimte is voor psychedelische klankentapijten. The View From Halfway Down waaiert hier en daar breed uit, maar Andy Bell doet het dit keer zonder de gitaarmuren van Ride.

De Britse muzikant komt op de proppen met een aantal melodieuze en toegankelijke songs. Dat toegankelijke zit hem voor een belangrijk deel in de instrumentatie, want het album bevat niet heel veel songs met een kop en een staart. Waar Andy Bell met Ride de trommelvliezen schuurde, is The View From Halfway Down voorzien van een mooi geluid waarin gitaren en elektronica allebei een belangrijke rol spelen.

In de lange tracks verliest de Britse muzikant de popsong vaak volledig uit het oog, maar ook de wat meer trippy passages bevallen me uitstekend. The View From Halfway Down klinkt in de basis vaak loom en dromerig met atmosferische synths of soms zelfs fraaie folky gitaarlijnen, maar er komt in iedere track ook veel moois aan de oppervlakte.

Op The View From Halfway Down draait het vooral om klankentapijten, al geven vocalen de songs op het album nog wel enige structuur en heb je geen moment het idee dat je naar eindeloos geëxperimenteer aan het luisteren bent. Zeker wanneer psychedelica de overhand neemt, heeft de muziek van Andy Bell een bijna hypnotiserende uitwerking, maar de Britse muzikant kan verrassend makkelijk schakelen tussen trippy soundscapes en aangename popsongs.

Bij Ride kwam het sinds dat geweldige debuut nooit meer echt uit de verf, maar op The View From Halfway Down verkeert Andy Bell in grootse vorm. Zeker bij eerste beluisteringen klonk het bijzonder lekker op de achtergrond, maar het eerste soloalbum van Andy Bell wordt pas echt goed wanneer je het album volledige aandacht geeft en alle fraaie details op het album kunt ontrafelen. Ik had eerlijk gezegd de hoop dat Andy Bell met iets van het niveau van Nowhere van Ride op de proppen zou komen al lang opgegeven, maar zijn eerste soloalbum is uitstekend. Erwin Zijleman

Die single Love comes in waves is echt heel goed, had ook van Ride kunnen zijn.

avatar van hpdewin
4,0
Leuk album waarvan cherry cola een catchy uitschieter is maar de echte aandacht hier getrokken wordt door het gewaagdere maar zeer geslaagde buitenbeentje heat haze

avatar van BrotherJohn
4,0
@erwinz, Je benadrukt hierboven telkens dat Nowhere het enige goede is dat Ride heeft gemaakt. Mee eens dat dat het beste album is), maar heb je Going Blank Again van Ride wel eens beluisterd? Deze nieuwe van Andy Bell kan toch niet veel beter zijn dan Going Blank Again?

Deze The View from Halfway Down vertoont trouwens veel meer gelijkenissen met Spiritualized (I Was Alone is zelfs bijna plagiaat!) dan met Ride vind ik, al is ook Ride zelf wel terug te horen af en toe..

Erwin, jij geeft eigenlijk bijna nooit lager dan 4,0*, betekent dat dit album dan nog wel bij de mindere albums behoort die je luistert / reviewt? Ik vraag me altijd af hoe ik jouw stemmen moet interpreteren omdat je bijna nooit onder de 4,0* gaat en bijna altijd lovend bent.

hpdewin schreef:
maar de echte aandacht hier getrokken wordt door het gewaagdere maar zeer geslaagde buitenbeentje heat haze

Zeg dat wel! Heerlijke track.

avatar van erwinz
4,0
BrotherJohn schreef:
@erwinz, Je benadrukt hierboven telkens dat Nowhere het enige goede is dat Ride heeft gemaakt. Mee eens dat dat het beste album is), maar heb je Going Blank Again van Ride wel eens beluisterd? Deze nieuwe van Andy Bell kan toch niet veel beter zijn dan Going Blank Again?

Deze The View from Halfway Down vertoont trouwens veel meer gelijkenissen met Spiritualized (I Was Alone is zelfs bijna plagiaat!) dan met Ride vind ik, al is ook Ride zelf wel terug te horen af en toe..

Erwin, jij geeft eigenlijk bijna nooit lager dan 4,0*, betekent dat dit album dan nog wel bij de mindere albums behoort die je luistert / reviewt? Ik vraag me altijd af hoe ik jouw stemmen moet interpreteren omdat je bijna nooit onder de 4,0* gaat en bijna altijd lovend bent.

(quote)

Zeg dat wel! Heerlijke track.


Ik beoordeel alleen albums die ik ook recenseer en het concept is dat dit alleen goede albums zijn, de krenten uit de pop.

Ride heeft inderdaad meer goede albums gemaakt, maar Nowhere steekt er bij mij wel flink boven uit. Dit soloalbum is veelzijdiger en laat zich niet zomaar vergelijken met een Ride album vind ik

Gast
geplaatst: vandaag om 15:11 uur

geplaatst: vandaag om 15:11 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.