The Cribs - Night Network (2020)

Moe en totaal uitgeput vanwege het juridische getouwtrek om de rechten van hun eerder verschenen werk besluiten de broertjes Jarman om na zeven studio albums voorlopig een punt achter het Wakefieldse The Cribs te zetten. Hoe moeilijk moet het zijn om die bevleugelde energie opnieuw te reproduceren als je totaal leeg gestreden bent. De ironische titel 24-7 Rock Star Shit van hun vorige plaat staat precies voor de situatie waar de band op dat moment in beland is.

Niet alleen de begripvolle fans zijn teleurgesteld maar ook Dave Grohl van Foo Fighters is duidelijk not amused over de gang van zaken. Hij biedt de voormalige tourmaatjes de mogelijkheid aan -om in alle rust een plaat in zijn Studio 606 op te nemen. Een punkattitude die lekker dwars tegen de hele muziekbusiness-houding ingaat, en een geïnspireerde herboren The Cribs laat horen.

Een herwonnen vrijheid, waarbij de voormalige Nirvana drummer zich overduidelijk bemoeit met het uiteindelijke zeer volle geluid, waardoor Night Network een stevige rockplaat is geworden. De gitaren en vooral de drums zijn in de mix ver naar voren gebracht. Het enthousiasme van Dave Grohl levert een echt Britpop gericht geheel op, maar dan wel overduidelijk gezien vanuit de visie van een Amerikaanse rocker.

Heel goed bedoeld allemaal, maar daardoor wel stukken onoverzichtelijker dan het gestructureerde Ignore the Ignorant, waarbij het verademende gitaarspel van voormalig The Smiths gitarist Johnny Marr een pulserende nawerking op het geheel drukte. Het neigt dan net wat meer nog naar die ongepolijste sound van In the Belly of the Brazen Bull en 24-7 Rock Star Shit, waarbij Steve Albini een bepalende rol vervulde. Toevallig net de producer die door zijn vakmanschap bij Nirvana’s In Utero juist Dave Grohl zeker inspireerde.

Goodbye bevindt zich ergens in het nineties luilekkerland van de door de Merseybeat beïnvloede Madchestersound. Droog ritmisch wordt het bewuste galmende geluid begeleid door de sixties invloeden die overduidelijk op Night Network aanwezig zijn. Met stevige noise ruis in het krachtige Running Into You en het zwaar zuigende The Weather Speaks Your Name gaat het drietal zelfs nog een paar jaar terug in de tijd en gooien er een flinke dosering aan sferische shoegazer distortion overheen. Verdiensten die je blijkbaar zeer goed aan Dave Grohl kan overlaten en die The Cribs als eindverantwoordelijke in de productie terug laten horen, al krijgen ze daarbij wel alle hulp van engineer James Brown.

Het is aangenaam prettig om Sonic Youth gitarist Lee Ranaldo op Night Network terug te horen. Terwijl zijn oud maatjes Kim Gordon en Thurston Moore er mooi solowerk tegenaan gooien, stelt hij zich met zijn kenmerkende uithalen vrijwel onzichtbaar in de luwte op. Met het karakteriserende spel in I Don’t Know Who I Am hoor je overduidelijk terug dat hij de verantwoordelijke was voor de kristalheldere zilveren glinstering binnen de zeeën aan overspoelende vloedgolven. Zijn rol is ook nu bescheiden, maar tegen het einde is daar dan toch die heerlijke verwoestende trotsering van de geluidsbarrières.

Ondanks dat in de jaren negentig de Britpop lijnrecht tegenover de Amerikaanse gitaarrock staat, maar wel beiden voor genoeg stuwing zorgen, is het mooi om hier terug te horen dat het prima samen kan gaan. Niet dat de songs qua composities echt tot het beste werk van The Cribs hoort, daarvoor is het ondanks de spontaniteit net te wisselvallig. Zo wordt het waanzinnige gave pokkeherrie intro van afsluiter In the Neon Night niet uitgewerkt tot een vermorzelende track, maar verzandt het vervolgens in een middelmatig geheel.

Het geluid van Night Network daarentegen laat wel een indrukwekkende ontwikkeling horen van een band die weer bruisend en strijdlustig klinkt en zeker niet uitgeblust is. Dave Grohl heeft The Cribs in ieder geval weer uit het diepe dal getrokken en daar ben ik blij om.

The Cribs - Night Network | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Cribs - Night Network - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Cribs - Night Network
Een nieuw album van de Britse band The Cribs werd eigenlijk niet meer verwacht, maar Night Network is gekomen en is wat mij betreft een van de leukste albums van de band tot dusver

De kans dat The Cribs over een aantal decennia in één adem worden genoemd met de allergrootste Britse bands is klein, maar wat heeft de band uit Yorkshire inmiddels een mooi stapeltje albums op haar naam staan. De band zat de afgelopen jaren in een diep dal, maar Foo Fighters voorman Dave Grohl trok band er uit en stelde de band in staat om een van haar leukste albums tot dusver te maken. Het is een album dat zich stevig heeft laten inspireren door de goed gevulde archieven van de Britse maar ook zeker de Amerikaanse rockmuziek. Het komt allemaal samen in heerlijk melodieuze songs die je direct wilt koesteren en nooit meer wilt vergeten. Prachtalbum.

Toen de Britse band The Cribs iets meer dan 15 jaar geleden voor het eerst opdook, voorspelde ik de band uit Wakefield in het Britse Yorkshire direct een geweldige toekomst en ik was zeker niet de enige. In de geschiedenis van de Britse rockmuziek duiken ieder decennium nieuwe helden op en na de jaren 90 van onder andere Blur en Oasis, zouden de jaren 00 wel eens het decennium van The Cribs kunnen worden.

Vijftien jaar later kunnen we concluderen dat de populariteit van de band helaas nooit mythische proporties heeft aangenomen. Het is bijzonder, al is het maar omdat de albums van The Cribs stuk voor stuk prima albums zijn. Veel verder dan de cultstatus kwam de band rond de broers Ryan, Gary en Ross Jarman echter niet, zelfs niet toen niemand minder dan Johnny Marr werd gecontracteerd als extra gitarist.

De afgelopen jaren kreeg de band ook nog eens te maken met juridisch getouwtrek over de eigendomsrechten van de catalogus van de band en leek het er op dat The Cribs het bijltje er bij neer zouden gooien. Het was uiteindelijk Foo Fighters voorman Dave Grohl, die de band van de ondergang redde door zijn studio in Los Angeles aan te bieden. In Los Angeles werden de eerste zaadjes geplant die uiteindelijk hebben geleid tot het deze week verschenen Night Network.

De band uit Yorkshire werkte in het verleden met producers van naam en faam als Edwyn Collins, Alex Kapranos (Franz Ferdinand), Nick Launay, Dave Fridmann, Ric Ocasek en Steve Albini, maar doet het op Night Network allemaal zelf. Het levert een verrassend veelkleurig album op.

Night Network opent opvallend met harmonieën die je mee terug nemen naar de jaren 50 van de vorige eeuw en die klinken alsof dit keer Brian Wilson is ingehuurd voor de productie van het album. Het is een aardig en opvallend begin, maar het was voor mij toch goed nieuws dat de band vanaf de tweede track kiest voor een wat steviger geluid, al keren de fraaie koortjes nog een paar keer terug.

The Cribs klonken nooit als een typisch Britse band, maar op het in de VS opgenomen Night Network klinkt de band soms zo Amerikaans als het maar kan en steekt het onder andere Weezer naar de kroon. Invloeden uit de Britpop zijn zeker niet helemaal verdwenen op het nieuwe album van The Cribs, maar hebben gezelschap gekregen van flink wat invloeden uit de Amerikaanse indie-rock uit de jaren 90, al worden ook flink wat decennia Britse rockmuziek niet vergeten.

Het wordt nog wat voller en steviger wanneer Sonic Youth’s Lee Ranaldo opduikt, maar de songs van The Cribs blijven gelukkig heerlijk melodieus. De songs op Night Network zijn niet alleen veelzijdig en melodieus, maar zijn bovendien van een opvallend hoog niveau. The Cribs toveren op hun nieuwe album het ene na het andere memorabele popliedje uit de hoge hoed en de een is nog onweerstaanbaarder dan de ander.

Ondanks het feit dat er dit keer geen gerenommeerde producer achter de knoppen zat, klinkt Night Network bijzonder lekker. Het levert een feelgood album op dat direct leuk is en leuk blijft.

Of het genoeg is om The Cribs alsnog om te toveren tot een van de grootste bands van het moment durf ik te betwijfelen, maar de belofte die er ooit in zat wordt wel weer voor de zoveelste keer vervuld. The Cribs werden de afgelopen twee jaar al door menigeen afgeschreven, maar met Night Network leveren de Britten zomaar een van hun beste albums op. Erwin Zijleman