Loudon Wainwright III - I'd Rather Lead a Band (2020)

Ik wist dat er een plaat van Loudon Wainwright aan zat te komen, maar had me er verder niet in verdiept. Keek in ieder geval erg uit naar het oude vertrouwde recept van verhalende songs waar regelmatig een flinke glimlach niet te onderdrukken valt.
Maar dit is andere koek, dit is een plaat die hij waarschijnlijk nog op zijn bucketlist had staan; 14 liedjes met een bigband uit de jaren 20/30 van de vorige eeuw. De muziek welteverstaan, de bigband is vers van de pers en hebben deze plaat er in 3 dagen uitgeperst als ik het internet mag geloven. Hoewel mijn voorkeur uitgaat naar het eerder genoemde vertrouwde recept is dit prima gedaan. De liefde voor de muziek is hoorbaar en zijn stem doet het prima in combinatie met dit genre; komt wellicht ook doordat de keus is gevallen op wat ingetogen bigband muziek,

Leuk plaatje van Loudon Wainwright III, met big band ter ondersteuning. Ik heb deze artiest, vader van Rufus en Martha, niet eens zo lang geleden leren kennen dankzij een cover van The Who Couldn't Cry door Johnny Cash. De plaat Attempted Mustache was de volgende stap die ik zette in het oeuvre van Wainwright, en dat was meteen een heerlijke voltreffer.

Dit album is een ander pak mouwen en mist de intensiteit van het eerder aangehaalde album. De sfeer is echter lekker ongedwongen, en de big band geeft het geheel een smakelijk, jolig tintje, waarbij vooral tijdens de swingende songs de blazers een glansrol hebben.

3,5 sterren