Panic Priest - Panic Priest (2018)

Panic Priest is het mooie, melancholieke en zeer melodieuze debuut van Jack Armondo.

Op dit album vind je geen ruwe of schreeuwerige post-punkgeluiden of ander gitaargeweld. Want de dromerige klanken van Jack Armondo zijn voornamelijk synthgedreven en wel in een over het algemeen vlot tempo wat de muziek ook nog eens lekker dansbaar maakt. Sommige van deze klanken zijn wellicht een beetje te zwoel zelfs. Maar gelukkig voor mij heeft de muziek van Panic Priest toch ook - nog nèt - dat fraaie donkere randje. Bovendien heeft Jack een prachtige stem en zingen kan hij als de beste!
En niet geheel onbelangrijk: hier staan een paar machtig mooie popsongs op.

Gevoelsmatig vind ik de muziek van Panic Priest dan ook meer (synth)pop dan 'rock' georiënteerd.

Prima debuut hoewel sommige songs wat op elkaar lijken. Eigenlijk zou deze geweldige zanger ( Jack Armondo) andere muzikanten moeten zoeken en een band moeten beginnen. Dan zou zijn talent nog meer tot zijn recht komen omdat een vast bandlid hem o.a. zou kunnen helpen met het schrijven van songs want dat vind ik wel een minpunt hier. Daarnaast verzinken de instrumenten hier soms in een brei van geluid en dat is jammer. De opvolger vind ik beter omdat je daar de verschillende instrumenten wel beter kan onderscheiden en de songs wat sterker zijn. Kan natuurlijk ook de productie zijn die hier nog in de kinderschoenen staat. Toch een sterk debuut van een artiest die zeker het talent en vooral de zangkwaliteit heeft om groter te worden. Ik ben dan ook benieuwd hoe deze artiest zich verder gaat ontwikkelen. Voorlopig een ruime voldoende.