Panic Priest - Second Seduction (2020)

Een opvallende artiest wat mij betreft. Deze eenmansband van Jack Armondo doet het net even iets anders dan de meeste nieuwe bands in het genre. Allereerst zijn geweldige stem maar de man is ook in staat tot het schrijven van goede liedjes. Een bijzondere mix van synthpop en postpunk. Geen enkel liedje vind ik slecht en geen moment had ik de neiging om te gaan skippen. Het lijkt soms wat op de vroege new wave uit de jaren 80 en hoor je hier en daar echo's van Simple Minds en Human League terug. Het is ondanks een donker randje erg toegankelijk. Het zijn eigenlijk poprock songs. De band Twin Tribes (onder u wel bekend ) heeft trouwens en niet onverdienstelijk ook enige medewerking verleend aan dit album. Bij een muzikant als deze heb ik het gevoel dat het beste nog moet komen, zeker met zo'n stem. Hij komt bij mij alvast binnen met vier sterren.

In een ander universum zou Panic Priest waarschijnlijk heel hoog in de hitlijsten staan. In mijn universum is Panic Priest in elk geval een topper. Een flonkerende, jonge ster aan het popfirmament.

Panic Priest maakt vlotte, aanstekelijke synthpop/wave en Jack Armondo is een fijne zanger wiens stem - en dan met name in de lagere regionen - veel aan David Gahan (Depeche Mode) doet denken. En net als bij het fantastische debuut staan ook hier ook weer hele fijne popsongs op.

Second Seduction! Een heerlijk album voor een dampende, nazomerse avond.

Nieuw album! PSYCHOGORIA | Panic Priest

Verschijnt op 21 oktober, de vrijgegeven songs klinken op het eerste gehoor alvast goed. Wat een krachtige stem heeft die Jack Armondo! De stijl doet me aan van alles denken uit de jaren 80, van wave naar pop, van Wham naar Depeche Mode, in elk geval heeft deze zanger een stem uit duizenden. Er staat ook een cover op, Self Control van ene Raf (Raffaele Riefoli), een vergeten hitje uit de jaren 80.