Blacklisters - Fantastic Man (2020)

De zomer is nog niet eens voorbij en de eerste neerdalende ijzige herfstplaten dienen zich als onbetrouwbare weersvoorspellingen al aan. Het uit Leeds afkomstige agressieve verdelgingsmiddel Blacklisters maakt korte metten met de overwoekerende postpunk scene door oorverdovend hard toe te slaan. Want ergens onder die loeizware hardcore herrie zit wel degelijk een muzikale link met de arbeidersklasse bands die momenteel de alternatieve muziekwereld in hun greep houden. Dezelfde rokerige puinresten die ooit het welvarende Groot Brittannië vormde en nu meer dan ooit onder vuur ligt hoor je terug in de gemeende waanzin van de freakende vocalist Billy Mason-Woodis.

Op Fantastic Man hoeft gelukkig niet alles helemaal kapot. De dreunende sloopmachine heeft al een tweetal albums lang een vernietigend spoor van vernieling achter zich gelaten. De komst van Steve Hodson in 2017 betekent het einde van het oerdonkere basgeluid waarmee Owen Griffiths twee platen lang zo nadrukkelijk prettig aanwezig was. Zijn vervanger is stukken minder metal georiënteerd en geeft juist een funky twist aan het geheel. Niet dat we nu heerlijk de kamer door dansen, maar het is wel lang niet meer zo duister.

De emo schreeuw van de heftige uitvallende zanger is nog steeds zo hysterisch beladen als toen ze in 2012 voor de eerste keer ook op de gelijknamige debuutplaat hun positie van dynamische liveband vol overtuiging op tape weten over te zetten. Natuurlijk is het onmogelijk om het intense contact met het publiek te laten herbeleven, die turbulente interactie is absoluut wel voelbaar. Het opgefokte karakter is iets meer gestroomlijnder, al masseert de zanger nog steeds aangenaam tevredenstellend op een geforceerde manier zijn opgezwollen keelamandelen.

Fantastic Man is moddervet maar niet zo stroperig als het vorige werk. Ook nu is het de bedoeling om die spontane podiumbeleving zo puur mogelijk vorm te geven, en daarvoor is een opnamedag in de studio blijkbaar genoeg. Blacklisters heeft het niet nodig dat een producer nog gaat sleutelen aan het geluid en de basis vermorzeld door toegevoegde mooimakerij. Fantastic Man hoort vies, ronkend en rauw te klinken, en daarin zijn ze zeker geslaagd.

Het energieke Sports Drinks is een oppeppende kilometervreter waarmee al gelijk met volle snelheid wordt ingehakt, en die zeer dicht tegen de punk uit het pre-grunge aanleunt. De tegendraadsheid van Steve Hodson wordt overstemd door een flinke portie aan krassende noise die Dan Beesley daar destructief overheen lanceert. Ouderwets rammend voegt Alistair Stobbart daar een adrenalinekick aan toe die beantwoord wordt door de manische woordengolf van Billy Mason-Woodis. Met dit hoge tempo werken ze zich in een half uur tijd door de songs heen.

Fantastic Man is meer dan een machinale gehaktmolen waarin het vlees en bloed vermengd wordt tot een zielloze brei aan samen geprakte eenheidsworst. Ondanks dat de woede plaats gemaakt heeft voor cynisme, blijft het heerlijk geschop tegen de maatschappij en hun opgelegde regeltjes, waardoor ze genoeg raakvlakken hebben met de hardcore movement die vanaf begin jaren tachtig hun onvrede uitspreekt. Na een stilte van vijf jaar pakken ze genadeloos die positie als prominente hardcore noise band weer op.

Blacklisters - Fantastic Man | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Vet dit. Scratch Acid anno nu!!

Eerste album is al 10 jaar geleden, dat ik deze band gemist heb!? is een raadsel, een band die zich laat beinvloeden door Jesus Lizard en Pissed Jeans (laat dit nu net 2 favo bands zijn van ondergetekende, oa uiteraard) en zo klinken ze dus ook , Klasse bandje dit!