Ela Minus - Acts of Rebellion (2020)

Jaaaa, laat maar komen deze! De eerste twee singles zijn toppertjes en ook een recente remix van Buscabulla is erg sterk. Verwachtingen zijn dus hooggespannen.

De LP is zojuist verzonden vanuit UK, hopelijk (veel) eerder in huis dan de releasedatum.

Inmiddels binnen. Tracks 1 en 5 fungeren als intro en outro voor het gouden trio (tracks 2 tot 4). El cielo is iets langer dan de eerder uitgekomen edit-versie, maar verwacht geen grote veranderingen. Kant B gaat van prima dancepop (Tony) naar ambient (Do Whatever You Want, All the Time) en hele dromerige synthpop (Close). Over de gehele linie sterk, maar niet zo ijzersterk als wat we eerder dit jaar te horen kregen.

Laag gemiddelde voor deze plaat

Ela Minus is toch wel een van de verrassingen van 2020 voor mij, lekkere mix van synthpop en house; luchtig maar wel met een donkere ondertoon.

Als ik een kritiek puntje mag hebben is dat het niet helemaal als een samenhangend geheel aanvoelt. Wat Astro ook zegt, track 2-3-4 is waar het zwaartepunt van het album ligt en daar om heen veel nummers die horen als intermezzo's (Pocket Piano, Let Them Have the Internet, Do Whatever You Want). Ik weet niet Ela dit zo bedoelt heeft, maar het voelt wat onuitgewerkt.

Dat gezegd hebbende, They Told Us It Was Hard, El Cielo No Es de Nadie en ook afsluiter Close zijn wel echt genieten.

Ik snap je punt wel, die 3 nummers voegen m.i. ook niet zo veel toe en vormen best een redelijk gedeelte van het album. Echter, de rest vind ik wel vrij sterk, dus 4* vind ik wel gewaarborgd.

Deze muziek past op papier prima in mijn straatje, maar toch wil het niet echt vlotten tussen dit album en mij. Het kille en afstandelijke van de synths trek ik wel, maar Ela voert die lijn wel érg ver door in haar muziek, ook in de zang en melodieën.
Het woord a-muzikaal komt zelfs bij me op door het gebrek aan ritme en aan flow. Ja, ze voert het kille in haar muziek erg consequent door, maar voor mij gaat ze daar een stap te ver in.

Verrassende reactie wel hierboven m.i. - ik ervaar eerder het tegenovergestelde: dit lijkt me nu juist hele toegankelijke, luchtige en warme elektronica/pop. Makkelijk in het gehoor en lieflijk, en juist heel sterk leunend op de ritmes... ik hoor eerder een overdaad aan nogal (over)expliciete ritmes dan een gebrek eraan. Vraag me bijna af of we wel dezelfde plaat aan het luisteren zijn.

Ik vind bijzonder hoe deze plaat erg makkelijk in het gehoor ligt zonder daarvoor al te veel te compromitteren qua geluid - dat hoor ik niet vaak. Een soort techno-pop van het soort dat je niet zo vaak tegenkomt. Mijn grootste kritiekpunt is nog wel dat de plaat wel erg 'light' en luchtig is - ook in termen van speelduur en aantal volwaardige tracks. Het hangt daarmee gevoelsmatig een beetje tussen een EP en een album in. Maar echt een probleem vind ik dat ook niet - 4* vind ik deze vrij opzienbarende plaat zeker wel waard.

Ben het op zich eens met de kritieken, maar dan hou je alsnog vier ijzersterke singles over plus de fijne afsluiter close. Ook de intermezzo's vallen wel goed zo in de avonduurtjes. tony vind ik wel echt slecht en met zes volwaardige tracks voelt het idd meer aan als een EP. Maar wat heb ik genoten van de singles dit jaar, die terecht allemaal de maandfinale haalden in SvhJ. Een frisse wind binnen de elektronische muziek, dus ik ga voor 4*.

Hoger gemiddelde dan jouw stem. Blijkbaar is dat flink gestegen of jouw waardering gezakt.

Track 2, 3 en 4 vind ik persoonlijk dik in orde, maar verder vind ik het toch niet zo'n bijzonder album.

Dan hoor ik liever deze:
Rubio - Mango Negro (2020)

Allebei

Ben het wel eens met jouw bevinding, met dien verstande dat ik Dominique het beste nummer van het album vind. Rest is niet zo bijzonder idd.

Zal je tip eens checken

De kortere intermezzo's (laat ik het zo maar noemen) voegen niet al te veel toe, maar die singles zijn wel flink de moeite! Vooral het tweede en vierde nummer van dit album vind ik heel erg sterk; jachtige, fijn uitgekiende popliedjes met een hoge aanstekelijkheidswaarde, alsof de Britse variant ook in Colombia rondwaart.

Het tweede deel van de plaat (ik bedoel daarmee het deel dat wordt ingezet met let them have the internet) lijkt meer in te zetten op sfeer. Daar zijn Ela Minus en haar producer(s) best in geslaagd, maar toch is de impact van die nummers wat minder groot. Ik onthoud dan ook vooral songs 2 t/m 4.

3,5 sterren

Live in Utrecht
El Cielo No Es de Nadie/ Megapunk