Lee Abraham - Harmony / Synchronicity (2020)

Wanneer je in vier jaar tijd vier albums aflevert mag je rustig stellen dat de productiviteit hoog is. Dit is vooral binnen de progressieve rock wereld meer uitzondering dan regel. Een muzikant die er wel een regel van maakt is Lee Abraham. Op 4 september a.s. gaat zijn zevende album ,“Harmony/Synchronicity”, het daglicht zien. Ondanks het feit dat de productie van Abraham hoog ligt, lijdt de kwaliteit er niet onder. Integendeel, ook “Harmony/Synchronicity” is weer een buitengewoon goed album geworden. Het album ligt muzikaal gezien in de lijn met zijn voorgangers “The Seasons Turn” en het prachtige “Comatose”.

Lee Abraham werd bekend als bassist van de Engelse progressieve rockband Galahad. Galahad is volgens mijn bescheiden mening een ondergewaardeerde band. Deze band had gemakkelijk in de slipstream van bijvoorbeeld Marillion mee kunnen gaan. Maar de liefhebbers van de progressieve rock oordeelden hierover anders. Op dit moment is het een band die te groot is voor een servet maar te klein voor een tafellaken.
Lee Abraham begon als bassist bij Galahad en “promoveerde” naar verloop van tijd tot gitarist.

Lee Abraham is een gitarist die bijna dag en nacht met muziek bezig is. Hij schrijft in een hoog tempo geweldige composities. Dit bewees hij op het weergaloze album “Comatose” en bewijst het nu weer op dit nieuwe album. Abraham is een mulit-instrumentalist en speelt op dit album, zoals gewoonlijk, bass, keyboards, gitaar en doet de backing vocals. Hij kent zijn beperkingen en vraagt voor de vocalen altijd gastzangers. Op dit album zijn dit onder andere weer Marc Atkinson (Riversea, Moon Halo, Nine Stones Close), Stu Nicholson (Galahad), Simon Godfrey (Tinyfish), Mark Spencer (LaHost, Twelfth Night) en Peter Jones (Tiger Moth Tales). Het is duidelijk dat Abraham zijn connecties heeft.
Gerald Mulligan (Credo) zit overigens achter de drumkit en ook dit is een vertrouwd gezicht, hij speelt op meerder albums van Abraham mee.

Het album bevat een zevental nummers en klokt ongeveer 48 minuten. Het langste nummer is “Hearing The Call”, dit duurt ongeveer 12 minuten.
Lee Abraham heeft altijd een voorkeur voor stevige progressieve rock, afgewisseld met mooie ingetogen nummers en passages. Verder is het altijd erg melodieus. Vooral dit laatste is iets waar ik persoonlijk nogal van hou. Zijn gitaarsolo’s bijvoorbeeld zijn bijna altijd melodieus. Ze gaan bij mij vaak door merg en been. Er zit zoveel gevoel in dat de tranen bij wijze van spreken spontaan komen.

Het album opent met “The World Is Falling Down”. Het nummer is heavy en heeft een dreigende sfeer. De gitaarriffs in dit nummer zijn ultra-stak en de solo-achtige intermezzo’s redelijk snel maar toch ook hier weer melodieus.
“Stay” is een ingetogen nummer. Ik wil het niet direct een ballad noemen, maar het ligt er wel een beetje tegenaan. Het nummer heeft een melodramatische sfeer. De refreinen in het nummer zijn pakkend en de gitaarsolo in dit nummer is “not of this earth”. De solo is subtiel en het ultieme voorbeeld van melodieuze solo’s. De zang in het nummer is subtiel en draagt misschien het hele nummer wel.
“Hearing The Call” is de meest epic track op het album. De kapstok van het nummer bestaat uit stevige gitaarriffs, mooie brigdes en fijne zanglijnen. Het nummer wordt grotendeels in mid-tempo gespeeld. Hier en daar zijn wat uptempo stukken ingebouwd, stukken die overigens perfect passen in de sfeer van het nummer. De eindsectie van het nummer is slepend en heeft een gitaarsolo die op een fantastische manier naar een climax gaat. Wereldnummer!
“Misguided Part.2” is een vervolg op de track “Misguided” van het in 2014 uitgebrachte album “Distant Days”. Het is net als Part.1 een instrumentaal nummer geworden. De sfeer is redelijk driegend en het nummer gaat via messcherpe gitaarriffs naar rustige keyboard-passages met hierin onder andere mooie pianostukken. Het zal geen verrassing zijn dat de gitaarsolo weer met veel gevoel eruit geperst wordt. Iemand die denkt dat instrumentale nummers saai zijn moet dit maar eens gaan beluisteren.
“Never Say Never” is een mid-tempo track met een hoofdrol voor de zang. Ook hier draagt de zang het nummer weer. Het nummer gaat vlekkeloos over in “Rise Again. Ook dit nummer is weer rustig. Er zitten mooie begeleidingen met akoestische gitaar in. In de refreinen komt heel subtiel een Mellotron meedoen. Het nummer duurt ruim 3 minuten, maar is zo mooi dat het van mij rustig langer had mogen zijn.
Het album eindigt met de titeltrack “Harmony/Sycnchronicity”. Het nummer begint met mooi hoekig gitaarspel en synthesizer werk. Deze gitaarpartijen doen me hier en daar aan Steve Hackett denken. Het merendeel van het nummer, eigenlijk de instrumentale gedeeltes, is catchy. De zang doorbreekt de catchy-gedeelten en creëert ook hier weer een ietwat melodramatische atmosfeer. Het eind van het nummer bevat veel slepend gitaarwerk en een tapijt van keyboards. En zo eindigt een fantastisch album zoals het moet eindigen…namelijk met een soort van honger naar meer.

Lee Abraham heeft wat mij betreft zijn vorige album “Comatose”, dat ook al een high end album was, overtroffen. “Harmony/Sycnhronicity” is een prachtig album geworden. Een album dat van begin tot eind spannend blijft. Spanning die door diverse atmosferen in het nummer wordt opgewekt.
Voor mij persoonlijk is dit op dit moment “album of the year”. We hebben nog vier maanden te gaan, dus dit kan uiteraard nog veranderen.

Het volgende project waarop Lee Abraham te horen zal zijn, is het nieuwe album “The Last Great Adventurer” van Galahad. Het album zou in een redelijk ver gevorderd stadium zijn. Maar als Abraham in dit tempo doorgaat, kon het wel eens zo zijn dat zijn volgende solo-album eerder op de markt is dan deze nieuwe Galahad. De tijd zal het leren.

Waarom staat de zanger zo vooraan in de mix? Dat gaat toch wel ten kostte van het luisterplezier ( openingstrack)

Mooi Album !!
Prachtige Recensie van Aad......helemaal mee eens !!

mooi album, geheel eens met Aad.