Dit is gewoon een erg leuke EP van Yo La Tengo, en weer helemaal wat anders dan het eerder dit jaar uitgebrachte We Have Amnesia Sometimes. Waar dat album werd overheerst door ambient-klanken, horen we hier zes mooie, kleine liedjes van de band. Vijf daarvan zijn covers, de ene al wat bekender dan de andere.
Zo brengen ze hier een verrassende versie van Dylan's It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry, die behoorlijk ver van het uitbundiger origineel afstaat. Ingetogenheid is wel het sleutelwoord voor deze EP, lijkt me.
Ira Kaplan heeft - en dat maakt de hoes met die ontzettend veel verwijzingen ook al duidelijk - hier geput uit zijn eigen jeugdjaren (jaren '60-'70). Zo is de Byrds-cover Wasn't Born to Follow een herinnering aan de film Easy Rider, waar zijn moeder hem mee naartoe nam (en hij voor 't eerst die song hoorde).