Ólafur Arnalds - some kind of peace (2020)

Arnalds gaat steeds veiliger componeren en de gastbijdrages zijn onnodig.

De muziek ligt op het randje van het meditatieve en golft het als een etherische, warme deken over je heen. Precies dat wat het moet doen, eigenlijk. Alleen heb ik overal een beetje het gevoel dat er meer in had gezeten. Qua progressie, maar ook juist in zijn ingetogenheid. In beide gevallen had dat mogen worden uitgebuit. Nu doet het geen van tweeën echt.

Mooi klinkt het altijd wel, de muziek van Arnalds. Ben het echter wel eens met Ducoz hierboven, en voel het allemaal wat minder dan bij bv. ...and the have escaped the weight of darkness het geval was.

De samenwerking met de zangeres JFDR is dan nog het meest geslaagd, vind ik; van die met Bonobo had ik dan weer meer verwacht.

3 sterren

Ik heb niet zo veel met Olafur Arnalds tracks met gastvocalen (Árbakkinn uitgezonderd). De rest van de plaat moet nog even landen, het klinkt inderdaad allemaal wat minder dan het oudere werk. Het warme deken effect is wel bereikt, dat is ook wel fijn in deze rare tijden.

Tsja, het is zeker geen album dat halverwege afgezet gaat worden maar ook niet wat heel erg bij blijft of een periode van heel frequente draaibeurten gaat krijgen zoals de eerder gememoreerde ...and they have escaped. Het lijkt wel alsof Olafur geen keuze durft te maken

Ik luister vaak naar Ólafur Arnalds muziek voor het slapen gaan na/voor een drukke dag ,ik word hier rustig en ontspannen van. Ik heb een voorkeur voor Arnalds instrumentale tracks, de zang is een beetje storend en haalt mij uit een relaxte gemoedstoestand.

Keurige herhalingsoefening van Olafur Arnalds. Nette neoclassical plaat.

Hij schuift steeds iets verder op naar vriend Nils Frahm, ik vind dat meer als prima