Andrew Lloyd Webber & Tim Rice - Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat: London Palladium Cast Recording (1991)

Er zijn zoveel goede musicals, dus het is lastig om één favoriet aan te wijzen. In de regel helpt het om een musical in het echt gezien te hebben en dat heb ik met Joseph nog niet gedaan. Ik kan deze musical dus alleen op basis van de muziek beoordelen en dan ook nog eens alleen op basis van deze versie. Wellicht is de originele versie veel beter, ik kan het niet zeggen.

Voor het debuut van Lloyd en Webber is dit in ieder geval al een knap staaltje muzikale vertelkunst. Natuurlijk, het helpt dat ze een bestaand verhaal als uitgangspunt genomen hebben, maar het lukt hen wel om dit een goede muzikale vertaling te geven. De samenhang door de steeds terugkerende thema's, de interessante koortjes, en de afwisseling in tempo's en stijlen maken Joseph een overtuigende musical.

Sterren in deze uitvoering zijn popster Jason Donovan en Linzi Hateley. Donovan is echt niet de beste zanger uit de geschiedenis, maar wat mij betreft komt hij hier niets te kort. Hateley heeft een wat dynamischere stem. Ik ken haar niet, maar ik krijg het idee dat zij meer muscialervaring heeft.

De afsluitende megamix is een beetje loze mosterd na de maaltijd en de Benjamin Calypso past ook niet echt, maar dan nog blijft ruim een uur aan topmuziek over.

Recent heb ik dan eindelijk deze musical toch gezien. Dertig jaar na deze versie en toch: zowel Linzi Hateley als Jason Donovan waren er weer bij.

Linzi Hateley is inmiddels natuurlijk al een stuk ouder, maar voor de rol als verteller is dat verder geen enkel probleem. Jason Donovan is inmiddels echter wel te oud voor de rol van Joseph, dus hij vertolkte de Pharoah. En hoewel zijn naam nog steeds als tweede op de affiche prijkt, is dat dus echt maar een kleine rol, met één eigen nummer, wat kleine bijdragen en een rol in de afsluitende Megamix.

Inmiddels kan ik mijn eerdere reactie dus aanvullen met de visuele ervaring en dat maakt het nog leuker. Het is eigenlijk een hele rare musical, vooral ook geen musical die zichzelf erg serieus neemt. Bij elk nummer is zo'n beetje een eigen sfeer en genre bedacht: een treurige Franse wals bij Those Canaan Days, een Elvis-pastiche bij Song of the King, de Benjamin Calypose en zo voorts. En daarnaast wordt er behoorlijk wat afgegrapt (waardoor het wel jammer was dat de verstaanbaarheid op de plek waar ik zat niet altijd even goed was) en is er ook nog eens een keer een volkomen nutteloos omlijstend verhaal, dat visueel echter wel weer leuk is. Door de speelsheid is het bovendien ook een musical die erg geschikt is voor kinderen, en die waren er dus ook ruimschoots.

De liedjes zaten naderhand nog dagen in mijn hoofd. En hoewel ik bij lange na niet alle Rice/Lloyd Webber-musicals ken, vind ik wel dat ze hier meteen flink gepiekt hebben. Zeker Any Dream Will Do hoort bij het beste dat ze gemaakt hebben.