Fred Van Hove - Live at the University (1975)

'Discussie tussen links en rechts waarbij natuurlijk klappen vallen' - een geweldige titel voor een geweldig stukje pianospel. Die opbouw heeft op een fascinerende wijze de escalatie weer en dat einde is dan weer gezellig vreedzaam (of de gemoederen zijn bedaard), eind goed, al goed? - waarschijnlijk niet, fantastisch contrast is dat.

Fred Van Hove leerde ik kennen als die fantastische pianist van Machine Gun waar hij in zijn eentje erg sterk zijn mannetje stond - elk ander instrument is tussen al dat geweld immers bijgestaan door minstens één ander van zijn soort, alleen daarvoor al grote hulde. Hier trad hij op aan de universiteit van Antwerpen - de altijd wat progressievere stad in België - waar dit soort 'extended technique'-benadering rond die tijd waarschijnlijk erg gesmaakt werd door de hippere volgers van de laatste trends. Waar anders? Aangezien de rest parking is...

Voor de liefhebbers van Cecil Taylor en Alexander Von Schlippenbach is dit genieten - toch speelt Van Hove nog net met dat minimale gevoel voor melodie waardoor het net niet zo extreem is, wat de luisterbaarheid enkel ten goede komt - hier en daar is er zelfs plaats voor wat droge humor

'Muziek bij een stomme film' bv. - eerst beginnen met een nietszeggend melodietje dat iets wegheeft van flauwe filmmuziek, tot het besef komen dat dit op niets slaat - de pianist had er vanaf de eerste seconde geen zin in, om dan vervolgens het geheel vrij onorthodox te gaan vervormen, zeg die harde tikjes aan het eind: moest dat nou echt? We waren immers zo aan het genieten van de film - g*d ja is het antwoord. Aan 'Woordenschat' valt geen touw aan vast te knopen - milijaardedju.

Nog een korte vermelding voor 'Intrede' dat een ijzersterk openingsnummer is, waarmee de toon gezet werd voor een grandioos optreden.