Nik Kershaw - Oxymoron (2020)

Leuk! Een nieuw album van Nik Kershaw, een beetje vergeten artiest maar hij maakt nog steeds prima albums en nummers.

Kun je onder die naam nu nog platen uitbrengen?

Here, we are safe
We are wrapped in our bubble
Of disinfected trouble

Nik Kershaw is terug al is hij ook weer niet nooit helemaal weggeweest hoogstens wat uit de spotlights. De laatste jaren (en jaren) maakte Nik wel eens zijn opwachting op verschillende Progprojecten (bv. Steve Hackett, Lonely Robot en in een verder verleden Tony Banks) dus ik vroeg me af of dat nu ook ging doorsijpelen in zijn eigen muziek. Gezien zijn liefde voor acts als Genesis, Gentle Giant en Mahavishnu Orchestra zou dat sowieso niet heel vreemd zijn. Nou dat valt dus wel mee, zijn 80's stijl van uptempo mega catchy refreinen is wel voorbij (de hitparade dus ook) en hij heeft met Oxymoroneen een warm melodieus popalbum uitgebracht die overigens, naast de liefhebber van het beter popwerk, nog zeker in de smaak kan vallen bij het progpubliek want kwaliteit wordt zeker geleverd.

Wat nog wel aan de Progressieve Rock doet denken is de tijdsduur van het album en dat is ook het grootste en misschien wel enige pijnpunt aan dit album. Het album duurt met bijna 70 minuten gewoon te lang. Het had een bijna perfecte plaat kunnen leveren als het zo rond de 55 minuten had geduurd. Opvallend is dat zodra hij teruggaat naar zijn roots als popicoon het fout gaat. De stem heeft hij nog dat is zeker het probleem niet. Het luchtige reggae geluid van Can't Go On voelt wat misplaatst tussen The Chosen Ones, From Cloudy Bay to Malibu, The Wind Will Blow en I Do Believe welke allemaal aan het begin van het album staan en met een prachtige sprankelende productie zeer warm, sfeervol en herfstig staan te wezen.

Een andere dissonant is She Gets Me. Een nummer waarbij heel 80's het koperwerk weer even uit het vet wordt gehaald en het stof er doorheen wordt geblazen. Het refrein is nog niet eens zo slecht, een beetje luchtig maar daar wordt je ook niet altijd slechter van. De coupletten zijn wat ondermaats en als er dan toch met trompet, trombone, fluit en diverse saxen moet worden uitgepakt doe het dan ook echt goed zodat de toeters door de boxen spatten. Nu blijft het een beetje hangen en doordreutelen. Ook het opvolgende Babylon Brothers is een lichtgewicht waarbij de blazers worden ingezet maar er niet mee wordt doorgezet.

Het hart van het album heeft het dus zwaar. Dat is jammer want net als de start van het album is ook het einde van het album weer zeer sterk. Het letterlijk en figuurlijke najaar wordt afgetrapt met het zwaar aangezette Little Star. Een tranentrekker eerste klas en het ligt op de loer maar het gaat nergens over the top. Het speelse Let's Get Lost heeft qua zanglijnen, muzikaal tussenstuk en het opbouwende einde de grootste Progconnectie (ik hoor hier vooral King Crimson) en de schurende onderhuidse sax doet nu wel zijn werk waardoor de naam Supertramp ook omhoog borrelde. Het afsluitende trio is weer ouderwets sterk. Het uptempo Long Live the King is aanstekelijk en The Smallest Soul en They Were There laten in al hun harmonieusiteit wederom horen dat Kershaw nog tot de top behoort maar het probleem is dat vrijwel niemand dat weet. Wellicht dat deze woorden nog wat helpen, het is hem in ieder geval van harte gegund.

4*

Nik Kershaw is een icoon uit de jaren ’80, want in dat decennium scoorde hij een aantal hits die bij de soundtrack van die periode hoort, wat mij betreft. “WOULDN’T IT BE GOOD”, “I WON’T LET THE SUN GO DOWN ON ME” en mijn persoonlijke favoriet “THE RIDDLE” bereikten allemaal in 1984 de Nederlandse Top 40 en daarna was het gedaan wat betreft het scoren van hits.
Dat betekent overigen niet dat hij zich terug trok uit de muziek, want de als Nicholas David Kershaw op 1 maart 1958 geboren Engelsman bracht na dat succesjaar nog 6 albums uit, de laatste in 2012, getiteld “EI8HT”. Het succes van de eerste 2 albums die allebei in 1984 verschenen, wist hij niet meer te evenaren, maar hij bleef stug doorgaan.
De stem van de inmiddels 62 jarige in Bristol geboren zanger klinkt nog steeds vertrouwt, de liedjes zijn nog steeds pakkend en de kwaliteit zeer behoorlijk. De titel van het album, “OXYMORON”, is een stijlfiguur waarbij 2 woorden worden gecombineerd die elkaar in hun letterlijke betekenis tegenspreken, zoals bijvoorbeeld “oud nieuws” en “groeikrimp”. Tot zover de verklaring van dit album, dat wel degelijk “oud nieuws” is wat betreft de songs. De liedjes hebben een duidelijke Nik Kershaw stempel gekregen, wat voor het grootste deel komt door de stem van hem, maar ook de liedjes hebben allemaal iets vrolijks en aanstekelijks. Aan de andere kant laten ze ook wel een geluid horen dan past in deze tijd, dus wat dat betreft is het zeker geen oxymoron.
Maar liefst 16 nieuwe songs, ruim een uur prachtige muziek en hiermee bewijst de man, die ook ooit samenwerkte met Genesis toetsenist Tony Banks (album “STILL” uit 1991) dat hij nog zeker past in deze tijd. “FROM CLOUDY BAY TO MALIBU” is zo’n modern klinkend liedje, vrolijk en zomers. “BABYLON BROTHERS” is een track die ook bij de toppers van dit album hoort, heerlijk ritme en een prachtig refrein en “THESE LITTLE THINGS” is een mooie, ietwat beklemmende ballad.
“OXYMORON” is een mooi album geworden, waarbij de fans van Kershaw hun hart weer op kunnen halen en waarbij ik hoop dat er ook nieuwe mensen geïnteresseerd zullen raken in de muziek van deze Brit.

Vrolijk en zomers?

Inderdaad wel wat lang maar staan zeker ook mooie nummers op zoals The Chosen Ones, The Wind Will Blow en Babylon Brothers. Bij elke luisterbeurt wordt vooral Babylon Brothers mooier!