Otis Gibbs - Hoosier National (2020)

Hoosier National is het negende album van Otis Gibbs uit Indiana, maar voor mij is het de eerste kennismaking. 'Hoosier' is trouwens jargon voor een inwoner van Indiana.

Aangewakkerd door het herontdekken van een oude Les Paul met zware snaren en aangesloten op een Princeton Tuxedo-versterker uit 1963 besloot hij zijn akoestische gitaar aan de wilgen te hangen en te gaan voor zijn eerste volledig elektrische release. Ik moet zeggen dat het mij uitstekend bevalt.

Ik noem een paar favoriete nummers:
'Panhead' met een Steve Earle-achtige bluesy groove.
'Sons And Daughters' met een krachtige gitaar, een beetje Springsteen.
'Blood' heeft een riff die van Keith Richard had kunnen zijn.
'Fountain Square Stare' heeft bij vlagen weg van Richard Thomson's 'Gethsemane'.
'Lord Open Road', tja ik vergelijk maar weer eens, talking blues ala Lou Reed's Dirty Boulevard.
Het zijn niet de eerste de beste door wie hij is geïnspireerd.

Eigenlijk staat er geen enkel zwak nummer op dit roots-rock album. De man is gezegend met een goede ietwat gruizige en soms rauwe stem en los van zijn muzikale kwaliteiten heeft hij ook wat te vertellen.
Ik vind hem één van de ontdekkingen van dit jaar.

Otis Gibbs gaat hier elektrisch, maar de sfeer blijft rootsy en blues-achtig. Hij vertelt nog steeds 'verhalen van elke dag' en zijn stem blijft een machtig wapen. Ik mag 'm van tot tijd graag horen.