Nik West - Moody (2020)

Bij Funk/Soul wil ik vieze, smerige, dampende, rockende funk horen. Helaas blijft Nik West overal binnen de lijntjes kleuren en is dit album te braaf voor woorden. Braaf en funk zouden niet samen genoemd mogen worden. Daar schort het dan ook aan op dit album; het blijft allemaal heel lief en neigt veel meer naar pop dan naar soul.

Pas vanaf track 7 wordt het iets interessanter, maar dan is het eigenlijk al te laat. Larry Graham doet op tracks 3 nog even van zijn spreken met zijn unieke basklanken, maar verder valt er die eerste zes nummers helemaal niets te genieten. Heel even lijkt het wat ruiger te gaan worden op de tweede helft van dit album, maar uiteindelijk lijkt dat alleen maar zo omdat de eerste zes nummers zo soft zijn. Track 8, We Can Do It, kent een redelijk verrassende gitaarsolo, beide Catch Me If I Can's zijn swingend genoeg en Nothing to It is voorzichtig vies.

Dat Nik kan bassen moge duidelijk zijn, maar helaas is dat niet genoeg om een heel album te kunnen knallen. Eerste helft van het album 2/2,5*, tweede helft 3,5*. Gemiddeld een magere voldoende: 3*.

Als je kijkt naar de cover zou je er zomaar van uit kunnen gaan dat Nik West een heel stoere dame is, met bass en al. Stoer met glitters. Die glitters of zogezegd de vrolijkheid die dit heeft horen we meteen op Boom Baby Boom. Funky is het zeker, maar ook wat braaf. Soms direct gejat/geïnspireerd op Prince (Thumpahlenah), maar nergens het vuige wat de funk ook vaak met zich mee brengt. Helaas resulteert dit ook in een soort misplaatste stoerheid. Het gas gaat na de helft iets meer open met wat meer rock (Bitter End, We Can Do It) maar echt boeien kan het helaas nergens 100%.