Our Oceans - While Time Disappears (2020)

Our Oceans was het enige optreden dat ik live in een zaal zag in 2020 (eind januari). Dat was het allereerste optreden ooit van de band en ik moet zeggen dat het op schoonheidsfoutjes na een erg sterk optreden was. Vooral Tymon Kruidenier maakte indruk, want hij zingt en speelt gitaar tegelijk én op een erg hoog niveau. Tijdens dit optreden werden er al nummers gespeeld van deze plaat en viel het al op dat de band een stuk gevarieerder en stekeliger uit de hoek kwam.

Het debuut was een heerlijke mellow wegdromer met af en toe een uitbarsting. Die mellow wegdromers zijn er nog steeds, maar we krijgen ook meer riffs. Vooral Unravel is opvallend heavy vergeleken met het debuut. Tymon's vocalen zijn duidelijk vooruit gegaan, hij durft veel meer en zijn bereik is veel groter. Daarmee gaat hij voor mij af en toe ''over de top'' met melodramatische Matthew Bellamy-achtige uithalen. Goed uitgevoerd, maar ik ben daar geen fan van.

Het zijn toch vooral de nummers waar echt een balans tussen mellow en stekelig gevonden wordt die ik het beste vind. Gelukkig zijn die in de meerderheid en zijn de ''over de top'' zanguitbarstingen ook sporadisch. Dit is een sterke progrock/metalplaat met een singer-songwriterrandje. Liefhebbers van Jeff Buckley, Agent Fresco en Leprous moeten deze plaat zeker eens gaan beluisteren. Ik twijfel nog tussen 3,5* en 4*.

Er wordt echt wel knap gemusiceerd op dit album, maar de songs hebben een te hoog hak-op-de-tak gehalte om echt te kunnen boeien. Clichés omzeilen is prima, maar Our Oceans doet dat op een nogal geforceerde manier, de onlogische akkoordwisselingen volgen elkaar in hoog tempo op. Als ze op een volgend album iets song-gerichter te werk gaan wordt het een wereldplaat.

Ik denk dat je dan (net als ik) meer gaat hebben met het debuut, dat is een stuk vloeiender en song-gerichter.