Machine Gun Kelly - Tickets to My Downfall (2020)

Machine Gun Kelly heeft altijd gevoel voor melodie gehad en schuwde rock en gitaren niet op zijn Hiphop platen. Wellicht dat zijn rol in The Dirt (film over gelijknamige Motley Crue boek) het de andere kant op heeft doen rollen. Een (punk/emo) rock plaat met hiphop invloeden. Kelly laat soms zelfs de hiphop stukken over aan iemand anders, bijvoorbeeld Blackbear op My Ex's Best Friend.

Tickets to My Downfall lijkt mij dan ook gepaste titel voor het album. Het lijkt of hij bij Title Track begint met een sorry voor het hele album met een andere sound (een downfall wellicht voor hiphop liefhebbers). De 'Fuck it' voor de gitaren erin knallen, spreekt boekdelen en laat zien dat Kelly zijn ding gaat doen. En een heel album vol gitaarpop liedjes volgt.

Ondanks dat het zoet is, het invloeden heeft van zeroes pop punk, het gekke interludes heeft ('I wanna be Kevin the alien'), voelt het album verrassend fris aan. Het lijkt wel of Machine Gun Kelly schijt heeft gehad aan zijn verleden en zijn sound opnieuw heeft uitgevonden. Een sound die volledig bij hem past. Hoogtepunten voor mij zijn de eerder genoemde My Ex's Best Friend, Blooyd Valentine en Forget me Too (waar Halsey klinkt als een Haley van Paramore). Eigenlijk allemaal hits die het ook wel goed op de radio zouden doen, maar hier in Nederland nog niet gehoord.

Geef mij in ieder geval maar meer van dit soort frisse albums vol nostalgische invloeden.

Dit sluit niet echt aan bij mijn smaak, of toch wel? Ik was bij het horen van Bloody Valentine bijzonder gecharmeerd en nu blijkt de hele plaat zo lekker ongecompliceerd, een beetje nonchalant en zelfverzekerd te zijn.
Ik krijg een beetje het gevoel dat ik ook had bij de debuutplaat van Panic at the Disco: het voelt een beetje fout en goedkoop, maar ik mag het heel graag lekker hard draaien en soms stiekem een minidansje in de huiskamer maken.

Fantastische plaat.

En Megan schijnt zwanger van hem te zijn.