Fleetwood Mac - 1969 to 1974 (2020)

Zelf beschik ik al over de albums Then play on, Bare trees en Mystery to me. Dat is vermoedelijk net te veel om tot aanschaf van deze collectie over te gaan, ook al omdat ik meen dat ik daarmee de beste FM-albums uit deze periode al heb.

Maar het moet gezegd: met de zeven reguliere albums met bonus tracks plus een live-album uit die periode is dit een fraai overzicht van de altijd wat vergeten Danny Kirwan/Bob Welch-era. Dat is de periode tussen de blues-georiënteerde Fleetwood Mac van Peter Green (al is Then play on het laatste album waar Green nog in de band zat) en het moment dat Buckingham en Nicks toetraden tot de band en er een heel nieuw FM-hoofdstuk begon.

De muziek is daadwerkelijk een tussenvorm van die twee 'uitersten': geen rauwe blues meer, maar een hybride van ingetogen soft-rock, folkpop en stemmig, licht blues-georiënteerd werk. Weinig hits uit deze periode (Oh well, Rattlesnake shake, The green manalishi en Bob Welch's Sentimental lady zijn de enigen, als ik me goed herinner), en dus relatief onbekend. Een mooie collectie voor de betrekkelijk oppervlakkige Fleetwood Mac-fan die toch eens wat dieper in de historie van de band wil duiken.

De verpakking is een clamshell-box, met de albums in zo'n mini-LP hoesje. Daar ben ik doorgaans geen liefhebber van, maar ik vind het al heel wat dat alle albums hun eigen originele hoesje hebben meegekregen. Dat de CD's het originele Reprise-label hebben, is ook een leuke extra 'touch'.

Fleetwood Mac / 1969 to 1974 | superdeluxeedition

Prijs ligt rond de vier tientjes, zie ik her en der. De 8CD-editie dan, de LP-box (4 LP's plus een single) moet weer rond de honderd euro kosten...) Zou ik dan heel misschien toch...?

Het is een mooi boxje, maar de bijbehorende documentatie is wel erg karig. Wat ik in ieder geval node mis is een stukje geschiedenis, wat gebeurde er in deze periode (genoeg) en waarom is deze wat vergeten periode toch relevant. Het (dunne) boekje bevat echter net aan de tracklistings, maar ook niet meer. In de replicahoesjes (soms met een inlegvelletje als de lp dat ook had) staat dan soms wel weer de bezetting van de band en wat andere informatie.

Nou, inmiddels ben ik er wel doorheen. Een wat moeizaam boxje, uit wat achteraf beschouwd kan wordt als een hele lange en behoorlijk productieve overgangsperiode. Productief is alleen een kwantitatief begrip, en zo voelt het af en toe ook wel.

Zo ongeveer elk album bevat wel nummers die ten onrechte vergeten werden toen de band megasuccessen boekte, maar toch ook veel nummers die niet bijblijven. Hoogtepunt van de box is dan ook de live-cd met een opname uit 1974, waarop Green-werk wordt gecombineerd met later werk. Ondanks die mix is de toen nog relatief nieuwe zangeres Christine McVie overigens relatief weinig te horen.

Zoals gezegd: een leuk boxje, waarmee je in één keer de hele overgangsperiode compleet hebt (voor relatief weinig geld). Je krijgt daarnaast nog behoorlijk wat bonustracks, al voegen die mijns inziens vaak niet echt veel toe. Jammer alleen van de gebrekkige documentatie.