Corné Klijn's Disco Classics Party 2 (2000)

Dit lijkt op de zoveelste Disco verzamelaar, maar is toch meer dan dat. Veel goede artiesten, veel goede songs en op de eerste cd ook nog eens 6 lange versies. Een zevende en erg goede is Found a Cure van Ashford & Simpson aan het begin van de tweede cd.

Deze verzameling is ook een mooie mix tussen meer elektronische clubmuziek uit de jaren '80 en funk/disco uit de jaren '70. Mooie voorbeelden uit de 80's clubs zijn Jocelyn Brown met Somebody Else's Guy, Jenny Burton met Bad Habits, I'll Be Good van René & Angela, D-Train met Music, Let the Music Play van Shannon, S.O.S. Fire in the Sky van Deodato, Patrick Cowley met Menergy en Your Love van Lime. Erg goede funky disco is er te vinden van A Taste of Honey in de 12" versie, Lost in Music van Sister Sledge, The Jacksons met Shake Your Body (Down to the Ground), Rick James met zowel Glow als Super Freak, Wild Cherry met Play That Funky Music, The Real Thing met Can You Feel the Force en natuurlijk I Feel Love van Donna Summer.

Ja, ik heb deze serie (drie duibbel-CD's ook nog liggen). Je hebt gelijk: voor een deel is dit gevuld met bekend werk dat je op veel disco- en funkverzamelaars vindt (The Jacksons, Kool & the Gang, Sister Sledge, LaBelle, Four Tops, Anita Ward, KC & the Sunshine Band), maar voor een groot deel ook met minder voor de hand liggende nummers.

Die lange versies zijn leuk, maar ik blijf het jammer vinden dat er bij sommige andere nummers níet voor de volledige uitvoeringen is gekozen. Met name de nummers van bijvoorbeeld Patrick Cowley, Donna Summer, Bobby Thurston, Central Line en Bobby Thurston voegen in de 12 inch versie zoveel méér toe dan de singles. Die 12 inch-versies belichamen de essentie van de clubmuziek uit die tijd.

Op dit soort commerciële verzamelaars wordt helaas te vaak gekozen voor de single-versies. Aan de andere kant: juist die single-versies van bijv. Bobby Thurston, D Train en Central Line vind ik vrijwel nergens anders, dus dat is dan ook wel weer ergens goed voor. Alleen jammer dat de nummers van Patrick Cowley en Donna Summer niet de originele edits zijn, maar meer weg hebben van een afgekapte 12 inch-versie.