Armed Cloud - Torque (2020)

Onderstaand een recensie die ik onder de vlag van Background Magazine geschreven heb.

Keywords van eindconclusie: progressive metal / -rock, volwassen band, professionele instrumentalisten en -zanger, fenomenaal gitaarwerk, spanning, "kan het nog beter? ", heavy, 5 out of 5 score.

=====================================================================================

ARMED CLOUD – TORQUE

Op 28 november 2020 vond de releaseparty van het nieuwe album “Torque” van Armed Cloud plaats. Door de maatregelen rondom de Covid-19 moest een fysieke albumpresentatie worden afgeblazen en koos de band voor de “party” op YouTube. In de drie uur durende “party” werd het album drie keer gedraaid, tussendoor was er tijd om vragen aan de band te stellen. Wat mij betreft was het een geslaagde happening. Zanger Daan Dekker was de presentator van deze avond. Dat is hem op het lijf geschreven. De doorgaans rustige Daan ging behoorlijk los en werd deze avond diverse malen bestempeld als de “champion fake news”. Nou, dan weet je het wel.

Armed Cloud heeft het Limburgse Baarlo een klein beetje als thuishaven. Voor mensen die Armed Cloud ooit beluisterd hebben en verder geen research gedaan hebben zal het wellicht een verrassing zijn dat het een Nederlandse band is. Toen ik een aantal jaren geleden het debuutalbum “Obsidian Desert” hoorde dacht ik aanvankelijk dat het Amerikaanse- of Scandinavische band was. De structuren van de songs, de productie deden mij dit vermoeden. Ik werd dus aangenaam verrast toen ik hoorde dat ik met landgenoten te maken had. Ook het tweede album “Master Device And Slave Machines” had weer dezelfde dikke productie.

Muzikaal gezien opereert Armed Cloud een beetje op de scheidslijn van progressieve metal en progressieve rock. Er zijn zeker metal-invloeden in de albums te vinden. In het “Masters…” albums in mijn ogen zelfs wat meer dan in het “Obsidian Desert” album. De band liet zien dat het zich zeker ontwikkelde. De ontwikkeling is met “Torque” niet stilgezet. Integendeel, het geluid op “Torque” klinkt vertrouwd, maar is zeker niet hetzelfde als op de voorgaande albums. Tijdens de releaseparty beschreef Daan Dekker (zang) het als volgt: “Torque” is min of meer een kruising tussen de vorige albums. Persoonlijk denk ik dat hij gelijk heeft. “Torque” heeft wat mij betreft de ultieme mix van progressieve rock en –metal. Ik denk dat liefhebbers van beide genre het album kunnen waarderen.

De bezetting van Armed Cloud is als volgt: Daan Dekker (zang), Kay Bouten (gitaar), Boris Suvee (bas), Remco van der Veen (keyboards), Rico Noijen (drums). Kay Bouten is nieuwkomer in de band. Hij is de opvolger van Wouter van der Veen, die in 2018, de band verliet. Vooropgesteld dat ik Wouter een geweldige gitarist vind, denk ik dat Armed Cloud de handen mag dichtknijpen met Kay Bouten als opvolger. Tijdens het beluisteren van dit album ben ik erg onder de indruk geraakt van zijn spel. Kay speelt allereerst zo scherp als een scheermes, maar weet vervolgens ook de ene na de andere melodieuze solo uit zijn mouw te schudden. Tijdens de releaseparty vroeg ik hem naar zijn achtergrond. Hij vertelde dat hij van origine een bassist is. Mijn mond viel open.
Armed Cloud is overigens in het algemeen een band die je geen amateurs meer kunt noemen. Iedereen acteert binnen deze band op erg hoog niveau. De stap richting professioneel is met het uitbrengen van “Torque” weer wat dichterbij gekomen. Het album is van begin tot eind hoog niveau en vooral een genot om naar te luisteren.

De heren van Armed Cloud hadden ook de promotie van het album bijzonder origineel aangepakt. Recensenten kregen een promotiepakket toegestuurd dat de meesten onder ons niet snel zullen vergeten. Naast gebruikelijke promomateriaal, dat er erg goed verzorgd uitzag, bevatte het pakket een speciaal voor de band gebrouwen Tripel biertje. Een Tripel gefabriceerd door de thuisbrouwer Pater Ploeper. En het moet gezegd worden, die Tripel was hemels…waarvan akte!
We duiken nu wat verder in de tracks van “Torque” en gaan bekijken of ook deze het predicaat hemels kunnen krijgen.

Het album opent met een intro genaamd “Torque”. Het intro klinkt spannend en je hoort ietwat elektrische geluiden, elektriciteit dat zijn weg door de lucht zoekt. Aan het einde van deze korte intro valt op subtiele wijze Daan Dekker in. Dit vormt de brug tot het tweede nummer “Heat Of Darkness”.
“Heat Of Darkness” opent uptempo en behoorlijk heavy. Ik herken hier we wat Dream Theater in. Het tempo blijft hoog en Daan Dekker zingt het nummer met zijn bijzondere stem tot grote hoogte.
Persoonlijk vind ik de stem van Daan altijd indrukwekkend. Hij heeft een geschoolde stem, dat kun je echt wel horen. Maar daarnaast heeft hij erg scherpe randjes en uithalen die soms tegen de grunge aan liggen. In dit nummer gebruikt hij zijn hele scala aan kunnen.
Het nummer heeft verder fantastische keyboardlijnen. Remco van der Veer is een diverse toetsenist. Hij speelt dragend waar het moet en gaat los in snelle arpeggio’s waar het kan.
Na het beluisteren van het openingsnummer vraag ik mezelf af: kan het nog beter? Dit nummer heeft voor mij eigenlijk alles wat een nummer moet hebben.

Het album gaat verder met “Big Bang Theory”. Het nummer opent funky-style. Kay Bouten heeft een kill-switch op zijn gitaar gebouwd en dat is te horen. Dit effect geeft dit nummer iets extra’s, vooral omdat het voornamelijk uptempo wordt gebruikt. Het nummer is prachtig gelaagd opgebouwd. Het wat meer rustige tussenstuk bevat een fenomenale solo van Kay Bouten. Deze is zo melodieus dat mij de rillingen over de rug lopen. En over rillingen gesproken, ook de uithalen van Daan Dekker, aan het einde van de track, gaan door merg en been. Ik bedoel dit laatste in positieve zin overigens.
“Big Bang Theory” is wellicht een nummer dan Armed Cloud anno 2020 perfect weergeeft. Het is heavy, het is metal en het is melodieus.

“Torque II” is eveneens een kort intermezzo en dus een vervolg op “Torque”. De sfeer is licht psychedelisch. Het bevat veel samplegeluiden en hier en daar wat doffe drumgeluiden. Het nummer is in dit geval een brug naar het nummer “Cloud Overture”.
“Cloud Overture” is een bijna 3 minuten durend instrumentaal stuk, waarin ik het gitaarwerk subliem vind. Het gitaarwerk gaat soms mee met de synthesizers en hierdoor komen de riffs extra vet uit de verf.

Het nummer gaat over in “Under The Horizon”. “Under The Horizon” begint low-tempo en dus slepend. De zang van Daan Dekker is hier erg mooi. Hij zingt soms erg melodieuze lijnen die tegendraads gaan. Dit brengt extra spanning in het nummer. Het eind van het nummer heeft weer veel sample-geluiden en wederom een erg mooie gitaarsolo.

“Wound In My Heart” is het op een na laatste nummer van het album. Het nummer is redelijk heavy en mid-tempo voor wat betreft snelheid. Interessant in dit nummer zijn vooral de funky-style bridges. Sommige meer rustige sferen in het nummer doen me denken aan Twelft Night. Net als eigenlijk alle nummers is ook dit nummer gelaagd opgebouwd. Er is werkelijk geen nummer dat in het zelfde tempo en met de zelfde akkoordenprogressies is opgebouwd. Ieder nummer heeft bridges, enzovoort die het nummer een extra lading geven.

“Awaiting The Sound Of Chimes” is het laatste en ook langste stuk van het album. Het nummer klokt ongeveer 13 minuten. De opening van dit nummer klinkt wat onheilspellend. Toetsen dragen hier een cleane gitaar-tokkel. Na korte tijd valt ook de rest van de band in. Deze opening doet me beetje aan Black Sabbath (80-er en 90-er jaren) denken. Deze rust is van korte duur. Na ongeveer 4 minuten slaat de sfeer om. De track gaat volledig over in metal-style. Heavy-, snellere gedeelten wisselen af met slepende gedeelten. Na 13 minuten valt er een ijzige stilte.

Armed Cloud heeft zich wat mij betreft overtroffen met “Torque”. Het is echt een prachtig album geworden, dit zowel muzikaal als productietechnisch. De productie van dit album is bijna briljant. Armed Cloud is een band die erg veel dingen in hun muziek stopt. Het is altijd weer een kunst om dit goed naar voren te laten komen. Dat is in dit geval bijzonder goed gelukt. Zelfs meer dan dat.

Zoals eerder gezegd is in mijn optiek de band erin geslaagd om een volgende stap te zetten. Het album klinkt nog meer volwassen dan de voorgangers en ook nog meer compact dan de voorgangers.
Het stadium van goede amateurs zijn ze nu wel voorbij gegaan. Het is jammer dat eind 2020 geen bands meer live kunnen en mogen spelen. Hopelijk wordt dit ergens in 2021 weer anders. Armed Cloud staat in ieder geval hoop op mijn verlanglijstje om een keer live te gaan zien. Ik heb zo’n illuster vermoeden dat ze gewoon waarmaken wat ze op het album doen.

Wanneer je van stevige progressieve rock en/of van progressieve metal houdt, dan is “Torque” een album dat je zeker eens een kans moet geven. Ik denk dat je wel eens aangenaam verrast kunt gaan worden door deze heren.

Voor mij is de score maximaal, 5 out of 5

Het Nijmeegse Armed Cloud pronkt met zijn derde langspeler wederom bij het progressieve metalpubliek. Toch zou je deze plaat ook prima kunnen plaatsen naast meer mainstream symfonische metalalbums zoals bijvoorbeeld Within Temptation ze maakt. Of een band als Kamelot. Tussen heavy riffs en theatrale vocalen zit namelijk een knipoog - misschien zelfs wel iets feestelijks - ingebakken in de muziek. De toetsen van Van der Veen hebben soms iets weg van een soundtrack van een retrogame en ook de nieuwe gitarist Kay Bouten lijkt met zijn haperende openingsriff van 'Big Bang Theory' geen muzikale knipoog te schuwen. Zo krijgt de sfeervolle duisternis een bijna nostalgische tegenhanger, noem het misschien arkade-metal. Tijdens de coupletten maakt de band ruimte voor de bekende symfonische tapijten waarop de intense zang van rocktenoor Daan Dekker kan uitbreken. De gelikte uitvoering en productie (van Erwin Hermsen) zorgen ook voor link met de muziek van Threshold. Bij het eerder genoemde 'Big Bang Theory' lijk ik ook wat melodievernuft te horen dat me doet denken aan het hedendaagse Kayak. De drie intro's/interludes op 'Torque' – een nieuwe toevoeging aan de werkwijze van de band – werken eigenlijk verrassend goed om er voor te zorgen dat de song die zijn opwachting maakt prettig gelanceerd wordt. In het emotioneel geladen 'Wound in My Heart' laat de band op prettige wijze de song zelf het werk doen, waardoor de link met de klassieke jaren '80 metal des te duidelijk wordt. Laat je dit nummer door Sharon den Adel inzingen, dan zou je je trouwens zo in een nieuw nummer van haar band wanen. Kay Bouten op gitaar vervangt Remco van der Veen, wat je tijdens de meeste riffs niet eens zo zult merken. De solo's zijn echter iets minder technisch (en geënt op jazz/fusion) en kunnen daardoor soms iets beter bijdragen aan piekmomenten in songs. In 'Under the Horizon' kan ik de metalriffs in het middenstuk erg waarderen, ze doen me ook denken aan de betere solo-albums van Bruce Dickinson. Het album sluit dan af met het 13 minuten lange 'Awaiting the Sound of The Chimes', wat met zijn lengte al meteen de eyecatcher voor het progressieve publiek zal zijn; hier gooit Armed Cloud alle technische metalregisters open. Het jammerlijke is echter dat de band daardoor zijn tot nu toe winnende muzikale formule voor 'Torque' ook een beetje uit het oog verliest; catchy, functioneel, uitnodigend en toegediend in prettige hoeveelheden. Toch gaat 'Awaiting the Sound of the Chimes' ook juist een favoriet worden voor fans die de band juist het liefst op zijn meest episch en technisch zien. Het album past dan in zijn totaliteit op een enkele LP (welke ook nog eens erg goed klinkt!) en heeft daardoor een prettige lengte. Met 'Torque' maakt Armed Cloud een bescheiden stap in een meer mainstream richting; en eigenlijk zie ik met name wel uit naar een vervolg waarop de band verder inzoomt op zijn feestelijke, symfometal-vierende vibes. Op de bune blinkt de band al uit in een energieke performance en met deze plaat heeft Armed Cloud er vier veelbelovende podiumsongs bij. Deze plaat is dan ook zeker een aanrader voor fans van alle hiervoor genoemde bands en genres.