Anna B Savage - A Common Turn (2021)

Moest even wennen aan haar manier van zingen, bovendien schuurt het hier en daar. Maar ben intussen om. Bijzonder debuut.

Ik kan nog niet zo goed inschatten of ik een heel album hier van ook trek, maar Chelsea Hotel #3 en het titelnummer zijn in ieder geval wonderschoon.

En wij maar wachten en wachten. Het leven is niet altijd even eerlijk Lura.

Het talent van de Londense singer-songerwriter Anna B Savage werd al in 2015 onderkend door Father John Misty en wat later door Jenny Hval. Beiden namen haar als supporting act mee op een Europese tournee. In juni 2015 verscheen haar debuutep EP, welke razendsnel was uitverkocht. Slechts vier nummers, die als een voorstudie gezien kunnen worden voor haar debuutalbum A Common Turn. Tijdens de tournee met Father John Misty in 2015 werd ook nog de live ep Live at Cafe Oto opgenomen. Cafe Oto is trouwens in Londen “a place to be” voor liefhebbers van creatieve nieuwe muziek. Mede dankzij producer William Doyle (East India Youth) is A Common Turn een intrigerend album geworden. In haar teksten stelt ze zich kwetsbaar, openhartig en eerlijk op. En in een geval zelfs de schaamte voorbij (Chelsea Hotel #3). Teksten die regelmatig in de relationele sfeer liggen. Maar ook gaan over haar onzekerheid ten aanzien van haar muziek. Haar muziek wordt ook weleens omschreven als “question mark music”, doordat ze zichzelf geregeld dingen afvraagt. Vragen waar ze geregeld ook geen antwoord op heeft. Haar songs hebben vaak een open einde en laat dus veel ruimte voor interpretatie bij de luisteraar. Muziek die je dus aanzet tot nadenken. Gelukkig zit er bij de cd een tekstboekje, zodat de teksten beter doordringen . De muziek kan liefelijk zijn, maar schuurt soms ook. Aan haar muzikale voordracht moest ik overigens wel even wennen en ik vermoed dat ik zeker niet de enige zal zijn. Een album waar menigeen een taaie kluif aan zal hebben om het goed te kunnen doorgronden, zowel tekstueel als muzikaal. Gelukkig had ik daar als “langzame luisteraar” al ruimschoots de tijd voor. Muziekliefhebbers die graag muzikaal en tekstueel uitgedaagd willen worden zijn hier aan juiste adres. Fascinerend debuut!

Dit album wordt in beperkte oplage ook uitgebracht met een kleine vibrator. Ik zag Anna B Savage jaren geleden voor het eerst in het Muziekgebouw aan 't IJ in het voorprogramma van Jenny Hval. Erg goed!

Best bijzonder eigenlijk dat ik hier aan het schrijven ben, want na anderhalf nummer was ik al helemaal klaar met de stem van deze dame. En maar trillen, en tegen het valse aan uithalen en alles nog gedragen ook. Ondertussen vond ik de muziek maar zo, zo. Normaal betekent dat digitale vergaar- en soms afvalbak.

Het album kreeg een tweede kans en dat opende het album en mijn brein. Zonder Anna B Savage op hetzelfde niveau te zetten als Kate Bush in de winter van 1978, is het effect wel enigszins van toepassing. Ook Savage gebruikt haar stem zeer eigenzinnig in songs, begeleidt door arrangementen die niet alledaags zijn.

Dit had tot gevolg dat ik meer op de muziek ging letten en vanaf dat moment viel de stem regelmatig op zijn plaats. Het irritante, om niet te zeggen super irritante, verdween en kwam muzikaal avontuur er voor in de plaats. Er gebeurt nogal wat op dit debuut album en dat mag best worden geprezen. 'The easy road is one well taken', maar niet op A Common Turn. Het album verbaast zelfs en dat is best knap gezien de vele jaren aan muzikale ervaring die ik inmiddels mee tors.

Is het album verschrikkelijk goed? Dat weet ik nog niet en 'The Kick Inside' blijft 'The Kick Inside'. Wel is het opvallend hoeveel verrassende platen van dames er de laatste maanden bij mij binnen komen. Van goede, heel gewone platen tot zeer buitenissig of gewoonweg heel avontuurlijk. Het begint zelfs aardig scheef te trekken. Kortom, toch een vrouwenrevolutie in pop/rock? Het heeft er alle schijn van.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Met haar diepe androgene fado achtige vocalen is Anna B Savage een buitenbeentje in de muziekscene. Een duidelijk voorbeeld van een love it or hate it artiest. Of je wordt direct meegetrokken in haar zwoele theatrale empathische voordracht of je kan er totaal niets mee. Ik heb een zwak voor dit soort vernieuwers; de eigenzinnige popartiesten die zich helemaal niks aantrekken van het huidige popklimaat en gewoon hun eigen koers varen. Er zijn vocale raakvlakken met Anthony & The Johnsons, maar waar het bij Antony Hegarty voor mij wat aanstellerig en huilerig overkomt, wil Anna B Savage wel direct binnenkomen.

Theatraal ja, ik haal het al eerder aan, tegen het musical aan. Dromerig als een uitgewerkt hoofdpersonage die elke avond als een marionet het publiek moet bespelen, terwijl er achter de schermen strak aan de touwtjes getrokken wordt. Een kwetsbaar figuur, welke door de hoge gespannen druk zo lijkt te knappen. Schijn bedriegt blijkbaar, deze zangeres stelt door haar vrouwelijke bewustwording de juiste vragen aan de luisteraar. Het gedachtenspel wordt zorgvuldig voorbereid en levert een tiental bijzondere gesprekken op, waarbij Anna B Savage het woord voert, en je alleen maar hoeft te luisteren. Precies, waar muziek voor bedoelt is en waardoor je weer terug bent bij die link met de fado.

Dromerig gevolgd door achtergrondsamplers introduceert ze zichzelf met een warm welkom in A Steady Warmth, waarna de ochtendklanken van Corncrakes het als vers gezette koffie overnemen. De gekozen begeleiding is simpel maar doeltreffend. Een akoestisch gitaartje met een achtergrondkoortje welke het op het juiste moment heel eventjes van de zangeres overneemt. De eerste songs zijn kaal met licht troebele dreampop uitspattingen, om pas halverwege BedStuy die versnelling erin te gooien. De toon wordt grilliger en opeens herrijst daar een zelfverzekerde souldiva.

De blonde Londense woordkunstenaar, in de volksmond singer-songwriter genoemd, is een prachtige natuurlijke verschijning, die de pech heeft dat men in eerste instantie betoverd gefascineerd raakt door die bijzondere uitstraling en pas later door de ontboezemde diepgang van haar teksten op A Common Turn. De doodse leegte in haar leven in Dead Pursuits en de ongelijke strijd tegen de volwassenheid in het naar de jeugd verlangende Two vormen hierbij prachtige beeldende voorbeelden.

Openhartig verteld ze in het serene trippende Chelsea Hotel #3 en het daarop volgende zwaar beladen Hotel over haar ontmaagding, terwijl in de kamer naast haar de verleidende stem van Leonard Cohen in Chelsea Hotel #2 weerklinkt. Een voyeur die als stille onwetende getuige aanwezig is. Een ontwaking van het zelfbeeld en haar innerlijke ziel die ze berustend maar tevens beangstigend toezingt in het eindoordeel One.

Het zijn allemaal keurige speldenprikken die uiteindelijk naar het hoogtepunt Two leiden. De stilte wordt daar aangenaam verstoord door de stekende elektronische uitbarstingen die de jammerende vocalen pijnlijk kleineren en haar dwingen tot die hemelse donkere souluithalen. Juist die sporadische toevoegingen maken Two zo sterk. Gedoseerd laat ze haar zangkwaliteiten toe, waardoor het een bijzondere song blijft en geen swingend nietszeggend geheel.

Het explosieve titelstuk A Common Turn wordt gevoed door een zware postpunk bas beat en stevig gitaarwerk terwijl er op Chelsea Hotel #3 ruimte is voor de hoge vocale uithalen van Anna B Savage. Een geweldig kostbaar bezit welke ze tot nu toe aardig verborgen heeft weten te houden. A Common Turn is een veelzeggend droomdebuut van een zangeres die vooral stil staat bij haar tienerjaren en ondertussen genoeg bagage met zich meedraagt om hier een passend vervolg op te maken. Wordt hopelijk vervolgd.
Anna B Savage - A Common Turn | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Sobere begeleiding; het is dan ook vooral de eigenzinnige zang van deze dame die de aandacht opeist. En wat ik hoor, bevalt me wel, eerlijk gezegd. Het stemgeluid van Anna B Savage is vrij karakteristiek, komt flink binnen en doet me een beetje denken aan Antony Hegarty (hierboven ook reeds aangehaald). Een fraai debuut, dat meerdere luisterbeurten nodig zal hebben om al zijn geheimen prijs te geven, vermoed ik.