The Nick Straker Band - The Best Of (2009)

Weer een kringloopkoopje: ik tikte deze CD voor een luttel eurootje op de kop. Blijkt-ie volgens Discogs minstens drie tientjes waard te zijn. In nieuwstaat tenminste, maar dat is mijn exemplaar ook. Het doosje bevat zelfs een sticker van de Mediamarkt, waaruit blijkt dat het ding ooit voor 1,99 euro in de uitverkoop lag...

Maar goed, het gaat mij niet zozeer om de actuele waarde (al is dat mooi meegenomen natuurlijk), want ik ben niet van plan 'm te verkopen. Ik kocht hem meer uit nostalgische overwegingen. Want de Nick Straker Band is zo'n vergeten naam die in een ver verleden anderhalve hit had. A walk in the park is hun bekendste nummer gebleven: bij ons een tipparade-notering, maar in Engeland en enkele andere Europese landen goed voor de top-20.
Ik ken een handvol van deze nummers vooral uit de periode dat ik uitging in discotheken, want de muziek van deze Nick Straker (echte naam: Nick Bailey) was een tijdje vooral gewild op de dansvloer. Het is dan ook overwegend disco-achtige popmuziek, die kenmerkend was voor die tijd, maar nergens echt spectaculair wordt. Klinkt leuk wanneer de bassist lekker aan het funken slaat, zoals in Crazy nights, maar gedateerd wanneer die wordt vervangen door zo'n synth-bass die vanaf midden jaren tachtig gangbaar werd.

Nummers als A walk in the park, Leaving on a midnight train en Straight ahead zijn nog leuke popliedjes met kop en staart, maar sommige nummers zijn compositorisch wel erg mager, verzanden in een simpel refrein en worden gedomineerd door een mechanische, monotone four-on-the-floor beat en gedateerde keyboard-vegen. Dan slaat de verveling snel toe, zoals ion You know I like it en A little bit of jazz. In dat laatste nummer is het - uiteraard enigszins jazzy - keyboardspel van Bailey nog wel aardig, maar echt hoogstaand kan ik het allemaal niet noemen. Leuk voor die paar hitjes en leuke songs, maar ik snap wel waarom de NSB* is de vergetelheid is geraakt.

* Die afkorting van de bandnaam staat prominent in het logo van de band op de de hoes van het singletje van A walk in the park, dat ik ook nog bezit. De Engelse persing weliswaar, dus misschien dat daar de associatie minder gevoelig lag. Maar als Nederlander schrik ik er onbewust nog steeds een beetje van als ik die single terugzie...