MusicMeter logo menu
MusicMeter logo
poster

The Nick Straker Band - The Best Of (2009)

mijn stem
geen stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Lynton Muir

  1. A Walk In The Park (3:47)
  2. A Little Bit Of Jazz (5:29)
  3. Straight Ahead (6:45)
  4. Leaving On A Midnight Train (3:04)
  5. You Know I Like It (5:07)
  6. Airwaves (4:28)
  7. Against The Wall (5:41)
  8. The Last Goodbye (3:16)
  9. Information (5:01)
  10. Like Dust (3:34)
  11. Do You Believe In Magic (4:30)
  12. Crazy Nights (3:58)
  13. Don't Come Back (3:39)
totale tijdsduur: 58:19
zoeken in:
avatar van gaucho
Weer een kringloopkoopje: ik tikte deze CD voor een luttel eurootje op de kop. Blijkt-ie volgens Discogs minstens drie tientjes waard te zijn. In nieuwstaat tenminste, maar dat is mijn exemplaar ook. Het doosje bevat zelfs een sticker van de Mediamarkt, waaruit blijkt dat het ding ooit voor 1,99 euro in de uitverkoop lag...

Maar goed, het gaat mij niet zozeer om de actuele waarde (al is dat mooi meegenomen natuurlijk), want ik ben niet van plan 'm te verkopen. Ik kocht hem meer uit nostalgische overwegingen. Want de Nick Straker Band is zo'n vergeten naam die in een ver verleden anderhalve hit had. A walk in the park is hun bekendste nummer gebleven: bij ons een tipparade-notering, maar in Engeland en enkele andere Europese landen goed voor de top-20.
Ik ken een handvol van deze nummers vooral uit de periode dat ik uitging in discotheken, want de muziek van deze Nick Straker (echte naam: Nick Bailey) was een tijdje vooral gewild op de dansvloer. Het is dan ook overwegend disco-achtige popmuziek, die kenmerkend was voor die tijd, maar nergens echt spectaculair wordt. Klinkt leuk wanneer de bassist lekker aan het funken slaat, zoals in Crazy nights, maar gedateerd wanneer die wordt vervangen door zo'n synth-bass die vanaf midden jaren tachtig gangbaar werd.

Nummers als A walk in the park, Leaving on a midnight train en Straight ahead zijn nog leuke popliedjes met kop en staart, maar sommige nummers zijn compositorisch wel erg mager, verzanden in een simpel refrein en worden gedomineerd door een mechanische, monotone four-on-the-floor beat en gedateerde keyboard-vegen. Dan slaat de verveling snel toe, zoals ion You know I like it en A little bit of jazz. In dat laatste nummer is het - uiteraard enigszins jazzy - keyboardspel van Bailey nog wel aardig, maar echt hoogstaand kan ik het allemaal niet noemen. Leuk voor die paar hitjes en leuke songs, maar ik snap wel waarom de NSB* is de vergetelheid is geraakt.

* Die afkorting van de bandnaam staat prominent in het logo van de band op de de hoes van het singletje van A walk in the park, dat ik ook nog bezit. De Engelse persing weliswaar, dus misschien dat daar de associatie minder gevoelig lag. Maar als Nederlander schrik ik er onbewust nog steeds een beetje van als ik die single terugzie...

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 04:55 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 04:55 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.