Communic - Hiding from the World (2020)

Communic doet op dit album wat ze al 5 eerdere albums deden: muziek maken in het straatje van Nevermore maar dan net iets minder goed, als zijn met name de eerste drie albums prima.

De zesde worp klinkt beter dan Where Echoes Gather, maar dat rechtvaardigt voor mij geen fysieke aankoop. Het ‘been there, done that’-gehalte is daarvoor te hoog.

Het album opent al zo ongeïnspireerd dat het maar moeilijk wegzappen is. Bij song twee is het nog erger. Vleesch noch visch. Progmetal zou het onder kunnen vallen.

Precies: Progmetal is wat het is, en helemaal niet slecht wat mij betreft...

Sterker nog, het is een fantastisch album. Mijn eerste kennismaking met de band maar dit smaakt naar meer. Ik hoor invloeden van Nevermore maar ook de oude Queensrÿche is nooit ver weg.

Toevallig ben ik één van de winnaars van de Aardschok nieuwjaarsprijsvraag en deze zat in een doos met allerlei toffe cd's en lp's.

Ik ga zeker meer van deze band opzoeken.

Klinkt op het eerste oor wel goed. Een beetje tammer en minder maniakaal dan Nevermore, maar wel even diepgravend. Niet de makkelijkste songstructuren en zanglijnen. Een plaat die echt meerdere luisterbeurten nodig heeft. Leuke ontdekking.

Ik vind het wel goed, maar niet heel goed. De nummers lijken een beetje onnodig lang, waardoor het lijkt alsof het maar door duurt en door duurt. Verder lijkt de band erg op safe te spelen, alsof ze niet durven iets extremer en gewaagder te spelen.

Nu las ik wel dat hun eerste drie platen hun beste waren, dus misschien had ik niet bij deze plaat moeten instappen. Ik ga eens hun eerste plaat proberen.