Seahaven - Halo of Hurt (2020)

Ik las een aantal behoorlijk positieve recensies over de band Seahaven en dan met name over hun, dit jaar verschenen album Halo of Hurt. Die kwam ik ook tegen op diverse Punk sites maar dat is het dus niet. Ik zou de muziek van het viertal uit Torrance, Californië eerder onderbrengen in genres als Post rock, Emo of Slowcore.
Het tempo op Halo of hurt ligt over het algemeen laag, de sound klinkt donker en meeslepend en de teksten lijken me, van wat ik eruit kan opmaken niet al te vrolijk. Het is ook een album dat wel wat tijd nodig heeft, aanvankelijk was ik niet al te enthousiast maar naarmate de draaibeurten vorderden begon de plaat van Seahaven me steeds meer te intrigeren. Het constant aanwezige spanningsveld in de meeste nummers, de doom achtige sfeer, de veelzijdigheid en het uitgebalanceerde geheel, allemaal ingrediënten die van Halo of Hurt een vrij boeiend geheel maken. Het enige, redelijk overkomelijke euvel aan de plaat vind ik de niet helemaal overtuigende zang van Kyle Soto.
Voor het overige, aanrader waar wel nog wat rek in zit.