Wytch Hazel - III: Pentecost (2020)

Wytch Hazel levert wederom een lekker retrometalplaatje uit. Ten opzichte van het vorige album heeft de zang iets aan kracht gewonnen. Verder zijn de ingredienten gelijk gebleven aan de voorganger. Wytch Hazel klinkt dus gewoon weer als een Grand Magus light met een flinke scheut Thin Lizzy. Weinig nieuws onder de zon dus, maar ik heb het graag zo.

Met elke draaibeurt raak ik enthousiaster over dit album. De melodieuze nummers nestelen zich in je kop en laten je niet meer los. Halfje erbij.

Ja, de melodieën op deze plaat zijn heel erg sterk. Er hangt een hele warme en majestueuze sfeer over dit album, met pakkende twingitaarlijnen en zeer aangename folky rustpunten.

Zo, dan zet ik deze ook maar op mijn lijstje!

Dat geneuzel over god komt me op een gegeven moment wel de neus uit, maar goed, muzikaal wel tof en zoals gezegd de melodieën zijn sterk, soms wel iets cheesy zoals Archangel. Aardig album maar ik zet liever een Thin Lizzy op.

Als je het religieuze aspect wegdenkt, blijft er inderdaad gewoon een lekker, gezellig retroplaatje over. De rustpunten waar Don Cappuccino op alludeert (zoals het intro van Reap the Harvest) kan ik ook wel smaken!

3,5 sterren

Ik gedoog zelfs Neal Morse' geneuzel omwille van de goede muziek die hij maakt, en vergeleken met hem valt het hier nog erg mee .

Ik blijf het grappig vinden dat veel van die christelijke acts zo hun best doen om maar zoveel mogelijk op hun occulte tegenhangers te lijken. Want eigenlijk past Wytch Hazel helemaal in het straatje van de occulte retro-acts als Ghost en Magister Templi en noem ze allemaal maar op. Maakt allemaal niet uit want Pentecost is een erg fijn plaatje met een aantal verslavende nummers vol met heerlijke gitaarloopjes en prettig zangwerk. En daar gaat het ten slotte om.