The Modern Jazz Quartet - Topsy (1985)

Stijlvoller dan deze heren wordt het er niet op. Met dat natuurlijk charme, die perfecte pakken en brede glimlachen - het is een geweldige weergave van hun muziek, van henzelf!

Eigenlijk is het (bijna) altijd hetzelfde verhaal - de onvervalste spelvreugde, die ongeëvenaarde feel-good-factor, dat samenspel om u tegen te zeggen. Toch kan ik niet anders dan elke keer opnieuw enthousiast meegaan in dat prachtig optimisme.

Dit is een album waar de heren elkaar wat meer ruimte laten om te soleren (met uitzondering van Kay die zoals bijna altijd enkel op de achtergrond zijn magie laat horen). 'Nature Boy' als quasi-solo-stuk door Milt Jackson waar hij de sterren van de hemel speelt moet zo ongeveer bij het mooiste horen waar je op dit latere uur naartoe kan luisteren - Wanneer Heath op 'D and E' wat meer op de voorgrond treedt wordt je getrakteerd op een paar van die zeldzame solo-momenten waarbij nog maar eens duidelijk wordt hoe ontzettend goed hij wel niet was. Over het spel van Lewis op 'Milano' kan ik enkel zeggen dat ik zelden zo'n mooie ode aan een stad gehoord heb: hoe dat nummer wordt ingezet is grandioos - je zou er haast een ticket naar de modestad bij boeken om het zelf te ervaren.

Je zou denken dat ik erom doe, maar mijn voorlopig stemgemiddelde bij deze heren ligt eigenlijk onder de vier sterren. Toch is dit opnieuw een absolute voltreffer: elk nummer klopt gewoon! Zo vlekkeloos uitgevoerd, zo'n geweldige sfeer die wordt neergezet. Het late werk van deze heren is eigenlijk minstens even goed als de alom geprezen eerste albums (vind ik). Net als een bijzonder goede wijn die je even goed wat jonger kan drinken, hebben de wat bijkomende jaren dit modern jazzkwartet enkel goed gedaan. Wat een klasbakken!