Mal Waldron with Eric Dolphy and Booker Ervin - The Quest (1962)

Weer even aan het luisteren n.a.v. een ander topic... Niet je dagelijkse kost, behoorlijk avant-garde al wel en misschien wel het beste album dat Eric Dolphy niet gemaakt heeft. Nee, beetje flauw, Dolphy stuwt dit album naar grote hoogten, alle credits naar hem dus. Maar ja, pianist Mal Waldron, die uiteraard ook erg veel ruimte krijgt om te soleren, had de heren nou eenmaal bij elkaar geroepen, het zijn zijn nummertjes, alle 7, dus dan staat het album logischerwijs op zijn naam. Maar voor liefhebbers van Eric Dolphy is dit verplichte kost. Ow ja, halfje erbij!

'The Quest' lijkt me voor zover ik Mal Waldron ken een treffende metafoor te zijn voor zijn speelstijl. Een kalme, haast mystieke manier van piano-spelen: de rust en beheerstheid zelve en dat lijkt hij ook over te brengen op de rest. Neem nu een stuk als 'Warm Canto': heel intiem, heel in balans. 'Fire Waltz' en 'Status Seeking' zullen de meesten nog herkennen van de At the Five Spot-opnames, geweldige stukken zijn dat. Al zijn deze uitvoeringen een stuk minder explosief.

Als er al enig vuurwerk te horen is, dan komt dit van Eric Dolphy en Booker Ervin (geweldige chemie hebben die twee, speelden ook al tezamen bij Charles Mingus). Verder is Ron Carter op cello (JAAA!) wat mij betreft altijd een erg welkome zet. Charlie Persip kende ik voorheen amper, maar laat zich met zijn sterke solo op 'We Diddit' gelden. Op 'Fire Waltz' krijgen we te horen wat Joe Benjamin in zijn mars had en dat klinkt ook simpelweg van hetzelfde hoge niveau.

Ieder komt dus mooi aan bod, en Waldron - die blijft me intrigeren met zijn fabelachtige speelstijl.

Duquility.... daar kan ik toch wel bedroefd van raken. Die klanken snijden door je ziel.

Hier en daar misschien net iets te veel van het goede voor mij, maar desondanks kan ik hier echt van genieten. Zegt wel wat over deze klasse-plaat. Vooral voer voor fijnproevers.

Zo, deze plaat komt me toch een partij binnen direct. Zo hoor ik mijn muziek het liefst, vol vuur en vol solo's.

Naast de bekende namen die hier op meespelen, wil ik ook graag Charlie Persip aanstippen. Wat een geweldige drummer.

Het thema op Warm Canto doet mij erg denken aan Ferry Across the Mersey. Toeval?