Rave the Reqviem - Stigmata Itch (2020)

Na het wat mij betreft fenomenale Fvneral [sic] was ik best wel gehyped voor deze opvolger. Het gestroomlijnde geluid is gebleven en de fijne mix van industrial, symphonic en pop metal blijft enorm lekker wegluisteren. The Seraphim is vervangen door The Sister Svperior, en daarmee is dit alweer de derde zangeres die de melodische refreintjes mag vertolken. Op deze plaat lijken vooral de vocalen enorm gegroeid. De mannelijke cleane zang krijgt weer wat meer leadpartijen, de vrouwelijke cleane zang mag wat meer doen dan alleen de refreinen, en de grunts/screams zijn weer terug van weggeweest; al zij het in een zeer compacte vorm.

Ondanks dat het weer een fijn album is met een verzameling heerlijke popliedjes in metalsaus begint de verschuiving naar pop nu wel heel erg dominant te worden. Ik ben benieuwd of ze dit vanaf nu blijven doen of dat ze binnenkort weer wat hardere industrial gaan maken. De harde riffs zijn natuurlijk gebleven en sommige passages zijn wel heel vet gedaan, maar elk nummer mondt nu uit in eenzelfde soort refrein, wat op de voorganger minder het geval was naar mijn idee. Toch hoor ik dit 10x liever dan The Gospel of Nil.