Eyefear - A World Full of Grey (2007)

Het is jammer dat deze zanger zo nodig alleen in het hoge wil bivakeren, want daar wordt ik een beetje moe van. Het is ook de manier van zingen, het lijkt alsof hij continu een enorme inspanning aan het doen is. Toch blijft het best leuk naar een prog metal band uit Australië te luisteren, het is toch eens heel wat anders dan bijvoorbeeld AC DC. Nee, deze band heeft goed geluisterd naar de bekende namen. Baanbrekend is het allemaal niet, maar ze verdienen zeker een kans.

Grootste struikelblok van Eyefear is inderdaad Danny Cecati die met een vibrato zingt waar je een beetje ongemakkelijk van wordt. Muzikaal doet Eyefear me nog het meest denken aan Evergrey (zeker in A World Fuill Of Grey) Changes begint met stuwende keyboards, vergezelt van midtempo riffs, alleen jammer dat na anderhalve minuut opeens een pianootje en zoete zanglijntjes ten tonele verschijnen. Ik was écht aan het wachten op een uitbarsting ipv een "inkakmoment".
Gelukkig staan er in de vorm van Lost Within en Whispers Of The Soul wel nummers op die in positieve zin uitbarsten. Haunted Memories is ook weer een op Evergrey-leest geschoeide darkprog-metalkrakertje die het niveau toch wat naar boven haalt. Eén van de betere nummers op dit album. De balans valt positief uit, maar dit is geen meesterwerk in het genre.