Graham Gouldman - Animalympics (1980)

Deze plaat na vele jaren weer eens van de platenzolder gehaald en op de draaitafel gelegd. In mijn herinnering was dit een leuke, onderhoudende soundtrack van een Amerikaanse tekenfilm die handelde over de eerste Olympische Spelen voor dieren.
Van filmmuziek heeft het niet veel weg, of het moeten de twee instrumentale tracks zijn. Deze plaat blijft ook zonder beelden overeind, al kun je op basis van de titels en de songteksten een beetje inschatten hoe dat verhaal zich ontwikkelt.

Hoewel de sfeer van een 10cc-album de boventoon blijft voeren (daarover straks meer), is het toch overduidelijk een solo-album, waarop Gouldman meerdere gezichten toont. Het is een veelzijdig plaatje geworden: pseudo-disco in de openingstrack, gevolgd door een new wave-track die zo uit het repertoire van bijvoorbeeld Squeeze weegelopen had kunnen zijn. En verderop een nogal percussieve semi-instrumental met de onvermijdelijke jungle-geluiden (Kit Mambo), een symfonische 'epic' die wel wat weg heeft van het middenstuk van Music van John Miles (Z.O.O.), een breekbare lovesong (Love's not for me, haalde in 1980 nog de Nederlandse tipparade) en zelfs een synth-track die niet zou misstaan op een Tangerine Dream-album (Bionic boar).

Maar, zoals gezegd, de meeste nummers hebben toch een herkenbare 10cc-vibe. Niet zo gek, want Eric Stewart speelt weliswaar niet mee, maar andere toenmalige bandmaatjes als Rick Fenn, Duncan Mackay, Paul Burgess en Stuart Tosh zijn wel van de partij. Zodat dit album bijna klinkt als 10cc post-1976, wat betekent dat het songtechnisch en qua arrangementen en uitvoering wel goed zit, maar dat het net niet voldoende is om dit van een goede tot een geweldige LP te promoveren. Een LP, ja, want bij mijn weten is dit album nooit officieel op CD verschenen. En op streamingdiensten kom je hem ook niet tegen.