Wax - A Hundred Thousand in Fresh Notes (1989)

De vorige 2 Wax-albums hadden nog 2 bekende hits, maar hier ken ik helemaal niets van. De hoes doet mij aan Pink Floyd denken.

Heel aardig album van de heren Gouldman en Gold. Begint sterk met het nummer Anchors Aweigh. Mooi intro, fraaie 10cc achtige melodie met helaas een niet al te best refrein. Toch zeer geslaagd.
De 2 nummers hierna vallen nogal tegen. Jaren 80 pop waar Wax patent op had, aan mij niet zo besteed. He Said She Said is wel weer aardig, evenals Spell on You. Don't Play That Song is gewoon een lekker mid-tempo popnummer, met een zeer vrolijke melodie.
Het leukste nummer is Pictures of Paris, beetje reggae, beetje chanson, beetje 10cc.
Maybe en Madeleine zijn weer typische Wax nummers, niet slecht maar je moet er van houden.
De afsluiter Credit Where Credits Due is een enigzins verplichte jaren 80 rap, grappig en zeer dansbaar dat wel. Zowiezo staat er gelukkig maar één ballad op deze plaat (Wherever You Are), en als je van jaren 80 dansmuziek houdt dan kan je dit blind aanschaffen.
Wax is nooit mijn bandje geweest, zal het ook nooit worden, maar dit is eigenlijk best leuk!

Het eerste album van WAX (Graham Gouldman & Andrew Gold) was geweldig, het tweede album zeer goed en dit is de minste van de drie. Het tempo en de energie is veel lager dan dat eerste album en daarmee ook de hit gevoeligheid. "Maybe", "Pictures of Paris" en "Don't Play That Song" zijn de betere van dit album.

Wherever you are is nog gecoverd door Asia op het geweldige album Aura, net als een andere track van Gouldman, het prachtige Ready to go home.