Lieven Tavernier - Verloren in de Tijd (2020)

Tot mijn allergrootste verbazing stel ik vast dat er nog niet werd gestemd op dit album, laat staan dat er al een bespreking zou aan gewijd zijn geweest. Als mensen zoals Henny Vrienten, veel slimmer en begaafder dan ik zelf als het over muziek gaat (en vermoedelijk vele andere dingen), heel hoog opgeeft over Lieven Tavernier, dan verdient dit album van (intussen) vorig jaar véél meer aandacht.

Lieven Tavernier, de man wiens pen eeuwigdurende klassiekers als 'De Fanfare Van Honger En Dorst' en 'Eerste Sneeuw' heeft voortgebracht, wordt zelfs genegeerd op Radio 1. Dit is des te meer onbegrijpelijk als men weet wat daar allemaal aan bagger passeert.

En, ik geef toe, ik ben intussen 61 jaar geworden. En ik word te vaak, zalig teruggeworpen in de gouden tijd toen kleinkunst nog geen vies woord was, letterlijk onwel van die beats die nu de hitparades bevolken, en ben dan ook wat bevooroordeeld als het gaat over een zanger met een gitaar en een piano en een accordeon en een melodie en een verhaal en melancholie in de stem en de boodschap.

Niettemin.

Laat ons nummers zoals Brunnersdorf met de mantel der liefde bedekken, en luisteren naar het kippenvel dat liedjes als 'Hemelbed' en 'Julien' (we kennen allemaal iemand zoals Julien, maar enkel Lieven Tavernier kan over hem zingen zoals hij het verdient) ons bezorgt.

'Eerste Lief' brengt de sfeer, de herinnering en de melancholie van 'De Fanfare Van Honger En Dorst' naar boven, zo herkenbaar voor elke man die ooit een jongen is geweest. 'Ik dacht aan haar borsten maar kreeg dit niet gezegd', een mens zou willen dat hij die lyrics zelf had geschreven. Misschien moeten we maar hopen dat Jan De Wilde zich nog eens laat verleiden tot een ode aan één van de beste songschrijvers van de Nederlanden.

Ik denk niet dat er in 2020 een beter album is geweest, al moet ik eerlijk bekennen, anticiperend op zij die het beter weten, dat de allernieuwste hiphop-sensatie me volkomen is ontgaan.

Een mooie plaat is dit, inderdaad! Vooral het nummer Julien weet me heel erg te ontroeren. De teksten van Tavernier zijn sowieso heel erg de moeite. Hij kan verhalend uit de hoek komen, met een licht poëtische toets. Er spreekt een soort grijze wijsheid uit de woorden, gezongen over spaarzame instrumentale begeleiding, veelal met een melancholische toets. Het titelnummer is ook nog zo'n pareltje, overigens.

Deze man zou best wat meer aandacht mogen krijgen, een mening die hij zelf ook toebedeeld is, getuige zijn brief in de rubriek "Open Venster" in HUMO. Ik vind het ook erg jammer dat men haast dagelijks liedjes van Niels Destadsbader, Cleymans & Van Geel en consorten de ether ingooit, terwijl deze man en andere inheemse singer-songwriters amper airplay krijgen.

guyvm: Ik ben 30 jaar, dus met leeftijd heeft het niet per se te maken. Al moet ik bekennen ook wel 'ns naar hiphop te luisteren.

3,5 sterren