The Body - I’ve Seen All I Need to See (2021)

I've Seen All I Need To See heeft één missie: vernietigen. Daar waar de recente albums van The Body toch meer subtiliteiten brachten, is deze plaat behoorlijk primitief en volledig gericht op drone en noise(metal). Alle instrumenten staan overduidelijk in het rood en je hoort het geluid als het ware breken door de kracht ervan. Chip King komt er zelfs niet bovenuit met zijn enorme gekrijs, want die staat behoorlijk ver achterin de mix. Ondanks dat dit misschien wel de hardste plaat van de band is, kan ik niet zeggen dat het ook het meest intense werk is van het gezelschap. Op een gegeven moment gaat volume minder indruk maken en is het effect voor mij een beetje weg. Ik ga deze absoluut meerdere luisterbeurten gunnen (ook op koptelefoon) om te luisteren of er achter de muur van de geluid nog wat extra lagen zitten.

The Body weet zich hier geïnspireerd door Sword Heaven - The Cage (2007) en The Goslings - Grandeur of Hair (2006), zo klinkt het in ieder geval. Zwaar overstuurde, kapot klinkende noiserock met een sterk ritmische en licht dromerige invloed. Alles behalve subtiel, maar zou het toch wel gelaagd willen noemen - ergens in een track dacht ik zelfs een vogel te horen (synth natuurlijk).

Als er een kritiekpuntje is: tracks voelen (expres?) afgekapt en zijn daardoor soms wat schetsmatig. Dit is muziek die het verdient om per track 20 minuten lang door te gaan. Dan gaat het er ongetwijfeld niet veelzijdiger op worden, wel meer trance opwekkend.

Misschien zeg ik hier later nog wel eens meer over. Cijfer komt in ieder geval ook later. Lager dan een 4* gaat het niet worden.

Precies dit! Het extreme karakter van de plaat komt de intensiteit wat mij betreft niet ten goede, waardoor het wat langs me heen gaat. Jammer, want The Body heeft in het verleden al bewezen wel degelijk die intensiteit te kunnen leveren, en dan is het toch behoorlijk impressionant.

2,5 sterren