menu

Viagra Boys - Welfare Jazz (2021)

mijn stem
3,57 (92)
92 stemmen

Zweden
Rock / Punk
Label: YEAR0001

  1. Ain't Nice (3:32)
  2. Cold Play (0:31)
  3. Toad (3:35)
  4. This Old Dog (0:37)
  5. Into the Sun (3:58)
  6. Creatures (3:32)
  7. 6 Shooter (4:50)
  8. Best in Show II (0:46)
  9. Secret Canine Agent (1:45)
  10. I Feel Alive (4:29)
  11. Girls & Boys (4:39)
  12. To the Country (2:57)
  13. In Spite of Ourselves (5:03)
totale tijdsduur: 40:14
zoeken in:
avatar van coldwarkids
3,5
Wow, wat is Creatures toch lekker! Iets meer terughoudend dan bijv. het nummer Sports. Echt een "Jazzy" sound!

avatar van aerobag
3,5
Deze release heb ik me een portie zin in. Deze boys zitten al een tijdje op mijn radar en eigenlijk ben ik geprikkeld door bijna al het werk wat ze uitbrengen. Ain't Nice is heerlijk dynamische groove, Creatures een fijne melodische synth-trip en In Spite of Ourselves is precies het lome prettig gestoorde waar ik van hou.

Benieuwd wat ze nog meer in petto hebben.

avatar van AOVV
3,5
Ja, hier kijk ik ook wel naar uit. Bandje om in het oog te houden!

avatar van repelstefan
4,5
In Spite of Ourselves is erg fijn!

avatar van peterjames777
3,5
Gruizige rammelrock met een dosis humor. Een beetje fout maar het imago wat VB hier neerzet is toch charmant en authentiek. Doet mij denken aan een band als Indian Askin, alleen komen zij in tegenstelling tot VB niet altijd grappig en soms geforceerd cool over. Bij Viagra Boys voelt het minder als een toneelstuk.

Niet alle nummers zijn even sterk helaas maar er zitten echt toppers tussen met name Ain't Nice en Girls & Boys. De drums/groove in laatstgenoemde is om je vingers bij af te likken.

avatar van aerobag
3,5
Ik hou wel van die nonchalante en satirische stijl van de Zweedse Viagra Boys, met de volgetatoeëerde Sebastian Murphy als eigenzinnige frontman. Deze eigenzinnigheid is dan ook terug te horen in de muziek. De dynamische bass grooves die opgejaagd worden door gedigitaliseerde saxofoon tonen zijn de blikvangers en hebben een aanstekelijke werking. De Viagra Boys tonen ook zeker bereik op dit album, bijvoorbeeld met die frappante John Prine cover en het meer bluesy I Feel Alive.

Toch ben ik niet helemaal verliefd op dit album. Ondanks de energieke en rauwe benadering zijn niet alle nummers even uitdagend en mocht er van mij nog wel wat meer gecontroleerde gekheid terug te vinden zijn op dit album. Ik ben ook niet zo weg van de interludes die gevoelsmatig maar weinig bijdragen aan het album.

Een fijn album met opvallende uitschieters, maar niet helemaal de beladen doorgroei van de sound van hun debuut en EP's waar ik op gehoopt had.

avatar van repelstefan
4,5
Zo'n heel album, ik weet het niet. Op een paar platen na pakt het me toch niet helemaal. Of nog niet. Maar die afsluiter is zo lekker

avatar van NERD
Jammer dat Common Sense niet ook op dit album terecht is gekomen.

avatar van coldwarkids
3,5
NERD schreef:
Jammer dat Common Sense niet ook op dit album terecht is gekomen.


Hij staat op de Common Sense EP van vorig jaar. Maar dan nog had hij inderdaad nog op dit album kunnen staan, misschien past hij hier niet bij als geheel denk.

avatar van VladTheImpaler
4,0
Dit stuk beschrijft heel accurtaat mijn gevoel dat ik bij de band en dit album heb; https://pitchfork.com/reviews/albums/viagra-boys-welfare-jazz/. ''The subversively sleazy Stockholm post-punk band walks a delicate satirical line between provocation and trolling.''

avatar van deric raven
4,5
Het ondergrondse geploeter van de punkrock begint begin jaren negentig zijn voedzame vruchten af te werpen als vanuit de Verenigde Staten daar opeens dat onverwachte scorende hit succes aanwezig is. Ook Zweedse bands als Randy, Millencolin, No Fun At All en Satanic Surfers profiteren hier flink van en doen het goed bij de skate gemeenschap. Nu de maatschappelijke onvrede vanuit het Verenigde Koninkrijk hun gelijke vinden in IDLES, Fontaines D.C. en The Murder Capital laat het Scandinavische land van zich horen met Viagra Boys. Angry young men die als doorgedraaide verkeerd geplaatste IKEA schroefjes de stabiliteit aan het wankelen brengen, klaar om een allesvernietigende puinzooi achter te laten.

Het overstuurde new wave saxofoonspel en de discobeats op het gedreven debuut Street Worms uit 2017 roepen herinneringen op die aansluiten bij dat heerlijke dwarse eighties postpunk gevoel. Heerlijk compromisloos overal tegenaan schoppen. Een beetje eigenzinnig en anarchistisch, maar toegankelijk genoeg om jezelf op de kaart te zetten. Dit alles mooi vormgegeven in zo’n typisch selfmade absurdistisch punkrock hoesje, waarmee de underground beweging zichzelf al jarenlang promoot. Vooral de memorabele single Sports haalt de alternatieve radiostations en toplijsten en weet mondjesmaat een steeds groter publiek te bereiken. Zo groot zelfs dat men erg veel verwacht van de opvolger die al gelijk in het begin van 2021 het licht ziet.

Producers smullen ervan om met Viagra Boys de studio in te duiken. En waarom voor een enkele persoon kiezen, als meerderen staan te dringen om met de band aan de slag te gaan. Zo mag Matt Sweeney, het voormalige Billy Corgan maatje in Zwan, voor een groot gedeelte zijn verantwoording opeisen. Ook KRO Records eigenaar Justin Raisen, die zich afgelopen jaren ontfermt heeft over Kim Gordon en Yves Tumor sluit aan. Oudgediende Daniel Fagerström, die plichtmatig verbonden is aan het debuut Street Worms, verzilverd zijn aandeel. Pelle Gunnerfeldt, die in het verleden al met de uit Zweden afkomstige punkrockers van Randy en The Hives gewerkt heeft, is tevens van de partij. Lekker chaotisch en anarchistisch onoverzichtelijk allemaal.

Viagra Boys is er niet op uit om vredelievende zieltjes te winnen. Viagra Boys wil wonden open snijden en daar diep in porren, en genietend toekijken naar de bloedende smurrie die stroperig naar buiten kruipt. Welfare Jazz is ondanks dat de titel anders doet vermoeden gelukkig nog niet gestroomlijnd. Sterker nog, de commerciële gelikte randjes zijn veelal genegeerd, waardoor er een harder stevigere sound ontstaat. Nog steeds verzorgt het saxofoonspel van Oskar Carls een dominante rol, maar heeft hij zich in de afgelopen twee jaar zo sterk ontwikkeld dat zijn sound veel meer neigt naar de avontuurlijke free jazz.

Als een doorgedraaide speeldoos hakt de schijt aan de wereld elektronica van Ain’t Nice erin. De rauwe straatvechtersmentaliteit van geweldenaar en tatoeage artiest Sebastian Murphy zet zichzelf al direct in een vervelende underdog positie neer. Een heftige scherpe scheermessen industriële rockmachine, waarbij de saxofoon al moordend de mond gesnoerd wordt. Het donkere country verhalende Toad herplaatst zich naar de jaren zestig achterbuurt psychedelica. Een avondlandschap waarbij het rood van de ondergaande zon zich mengt met het bloed van de onderwereld waarbij junkies en prostituees het straatbeeld bepalen. Nachtclub jazz en betaalde liefde.

De doorleefde blues van het korte This Old Dog is het schizofrene geweten van een maniakale beroepsmatige drugsverslaafde. Een beangstigend intermezzo welke de duistere sfeer van Welfare Jazz aangeeft, verrot en intimiderend hard. De stroperige baslijnen van het door Joy Division en The Birthday Party beïnvloedde Into The Sun laten de duistere postpunk dromerig, swingend en sensueel klinken. Een vaudeville getinte strippers act van een in leer gehuld gothic meisje die geïntroduceerd wordt door de soulbiecht overdracht van de kapot geschreeuwde outlaw Sebastian Murphy. Een totaal andere schizofrene destructieve persoonlijkheid als de zanger die de warmte overbrengt in de toegankelijke synthpop van het lieflijke Creatures.

Het overladen Russisch roulette pistool van 6 Shooter raast als een bezeten flipperkastspel voorbij. Een beklemmend vrijwel instrumentaal middenstuk, welke alleen onderbroken wordt door de verwarrende verhaallijnen van de ophitsende verslagleggers. Het ronkende Secret Canine Agent laat de bas van Henrik Höckert als een gek doordraven om vervolgens de rust te vinden in het lompe cabareteske I Feel Alive, waarbij rondfladderend fluitspel als een bang vogeltje vermorzeld wordt door logge doodslaande ritmes en subtiele pianotoetsen. De death disco van het testosteron opwekkende Girls & Boys doet daar nog een overtreffende vernietigende stap bovenop.

Dat de geleefde mannen hunkeren naar een veilige toekomst zonder verlokkingen van buitenaf bewijzen ze wel in het softere feelgood To the Country, waarbij het verlangen om zich te settelen in een drugsvrije probleemloze omgeving centraal staat. Het ruige leventje achter zich latend, een grote stap naar volwassenheid zettend. Er wordt echter afgesloten met het dreigende opzwepende In Spite of Ourselves. Een klagende country rockende cover van de eerder dit jaar aan het COVID-19 virus overleden singer-songwriter John Prine die met de glansrijke gastrol van zangeres Amy Taylor van Amyl & The Sniffers een indrukwekkend hedendaags zwart rouwrandje meekrijgt. 2021 kan op muzikaal gebied niet beter beginnen.

Viagra Boys - Welfare Jazz | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

avatar van repelstefan
4,5
repelstefan schreef:
Zo'n heel album, ik weet het niet. Op een paar platen na pakt het me toch niet helemaal. Of nog niet. Maar die afsluiter is zo lekker

Wat zit ik hier nou weer te zeuren. Dit is gewoon een een fijn album van begin tot eind. Op naar de 4.

avatar van AOVV
3,5
Toch wel een lekkere plaat hoor, nog ietsje beter dan het debuut. Welfare Jazz schiet meteen geweldig uit de startblokken met Ain't Nice; verder vallen vooral het stomende Creatures, afsluiter In Spite of Ourselves, een (opmerkelijk!) John Prine-cover waarop Murphy het duet aangaat met Amy Taylor van Amyl and the Sniffers en ik niet weet of dit nou ironie of een waar eerbetoon is (wellicht ligt de waarheid ergens in het midden) en het bij vlagen losgeslagen saxofoonspel van Oskar Carls in positieve zin op.

De intermezzo's hadden, met uitzondering van het bluesy This Old Dog, niet gehoeven van mij; de voldragen songs klinken echter stuk voor stuk interessant, en maken dat Welfare Jazz meteen een verfrissende sound geeft aan 2021.

3,5 sterren

avatar van WoNa
4,0
Bij het beluisteren van Welfare Jazz dacht ik meteen terug aan mijn kennismaking met The Hives en The Plan, twee andere Scandinavische bands die naast een hoop energie ook enige gekte in hun muziek stoppen, op succesvolle wijze. The Hives werden in mijn oren nooit meer beter en The Plan? Geen idee wat met die band gebeurd is. Nooit meer van gehoord.

Viagra Boys? Wat een domme naam eerlijk gezegd. Deze plaat verdient een betere bandnaam. Luisterend naar Welfare Jazz, mijn kennismaking met de band, vielen mij een aantal dingen op. Enerzijds, dat als het waar is dat een band in de studio maar de helft van de energie kan vangen die op het podium gegenereerd wordt, de liveshows, misschien ooit weer dan, uitzonderlijk uitputtende ervaringen moeten zijn. Dat de spoken word stukjes, ik moest hier aan Hausmagger live denken, er zijn zodat iedereen even op adem kan komen. Anderzijds, dat de band er geen been in ziet om hun muziek ronduit lelijk op te nemen. Alsof ze in een enorme hal spelen en de microfoons helemaal aan de andere kant staan opgesteld. Lelijk vervormde stem? Geen probleem.

De jazz in de titel, die verwijst naar de steun die jazzbands kunnen aanvragen in Zweden, daar heeft de muziek eigenlijk heel weinig mee te maken. Garage rock, laat ik het daar gemakshalve bij houden, maar sta niet verbaasd van een stukje elektronica. Echter, tussen alles door toetert een saxofoon de meest wonderbaarlijke stukjes. Dus toch een beetje jazz?

Welfare Jazz is een plaat die misschien nog wel beter is dan dat ik op dit moment denk. Dat zal de tijd leren. Hoe dan ook ben ik zeer aangenaam verrast, want met deze bandnaam had ik eigenlijk voornamelijk eendimensionale onderbroekenlol verwacht. Niet dus.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

avatar van oftewel
4,0
Totally flabbergasted! Ken je dat gevoel als je uit de achtbaan stapt? Je bent net alle kanten op geslingerd en eigenlijk bekaf maar de adrenaline kick schreeuwt direct om nog een ritje. Zo'n plaat is dit. Waanzinnig in de meest letterlijke zin, country kraut rock met saxofoon improvisaties waar ik normaliter jeuk van krijg maar die het in deze combinatie uitermate goed doen. Zelden gehoord maar ik ben om. 100%.

avatar van herre48
5,0
oftewel schreef:
Totally flabbergasted! Ken je dat gevoel als je uit de achtbaan stapt? Je bent net alle kanten op geslingerd en eigenlijk bekaf maar de adrenaline kick schreeuwt direct om nog een ritje. Zo'n plaat is dit. Waanzinnig in de meest letterlijke zin, country kraut rock met saxofoon improvisaties waar ik normaliter jeuk van krijg maar die het in deze combinatie uitermate goed doen. Zelden gehoord maar ik ben om. 100%.

Een tip als je Viagra Boys leuk vindt: LICE - WASTELAND: What Ails Our People Is Clear (2021)

avatar van herre48
5,0
Deze begint trouwens te wedijveren met de nieuws shame om plaat van de maand (mss wel jaar) te worden. En dit in een maand waarin ook nog de nieuws Sleaford Mods, Steven Wilson en lice verschenen.

avatar van aERodynamIC
herre48 schreef:
Deze begint trouwens te wedijveren met de nieuws shame om plaat van de maand (mss wel jaar) te worden. En dit in een maand waarin ook nog de nieuws Sleaford Mods, Steven Wilson en lice verschenen.

Misschien de nieuwe Rats on Rafts ook eens proberen dan.

avatar van herre48
5,0
aERodynamIC schreef:
(quote)

Misschien de nieuwe Rats on Rafts ook eens proberen dan>

Er zitten er nog in de pijplijn, in volle verwachting naar TV Priest. Too much to handle.

avatar van DjFrankie
3,5
Soms leuk soms niet, komen veel stijlen aan bod op dit album wat me niet helemaal kan bekoren.

avatar van Lontanovicolo
4,5
Viagra Boys, opgepikt bij het forum "wat draai je nu" gotslelijke hoes. Éénmaal geluisterd en direct besteld bij de leverancier in Duitsland voor €.12,42

Verdimme, wat geniet ik hiervan. Hetzelfde blije gevoel (drive van de band) wat ik had met het eerste album van de Fontaines D.C. Ook hier vind ik elk nummer raak. Ook schieten er bij het horen enkele new wave periodes door mij heen (o.a.Talking Heads)

Bij Secret Canine Agent hoor ik de Nederlandse new wave band The Meteors, bij I Feel Alive hoor ik
Nightclubbing van Iggy Pop/David Bowie maar dan met zang van Tom Waits. Het laatste nummer is een cover van John Prine In Spite of Ourselves, met daarin de fantastische tekst "She likes ketchup on her scrambled eggs, swears like a sailor when she shaves her legs"

Ach, ik kan wel vergelijken maar het allermooist is dat ik vast voor 2021 alweer een prachtig album te pakken heb dankzij de Viagra Boys. Daarom verhoog ik 'em een halfje en ik sluit niet uit dat dit naar vijf sterren gaat voor mij.

avatar van herre48
5,0
Lontanovicolo schreef:
Viagra Boys, opgepikt bij het forum "wat draai je nu" gotslelijke hoes. Éénmaal geluisterd en direct besteld bij de leverancier in Duitsland voor €.12,42

Verdimme, wat geniet ik hiervan. Hetzelfde blije gevoel (drive van de band) wat ik had met het eerste album van de Fontaines D.C. Ook hier vind ik elk nummer raak. Ook schieten er bij het horen enkele new wave periodes door mij heen (o.a.Talking Heads)

Bij Secret Canine Agent hoor ik de Nederlandse new wave band The Meteors, bij I Feel Alive hoor ik
Nightclubbing van Iggy Pop/David Bowie maar dan met zang van Tom Waits. Het laatste nummer is een cover van John Prine In Spite of Ourselves, met daarin de fantastische tekst "She likes ketchup on her scrambled eggs, swears like a sailor when she shaves her legs"

Ach, ik kan wel vergelijken maar het allermooist is dat ik vast voor 2021 alweer een prachtig album te pakken heb dankzij de Viagra Boys. Daarom verhoog ik 'em een halfje en ik sluit niet uit dat dit naar vijf sterren gaat voor mij.


Ik heb hier krek dezelfde mening en gevoel over. Zal na nog wat verder rijpen ook naar een 5je gaan, denk ik (en toch al mss de plaat van het jaar worden, ligt in balans met shame voor mij).

avatar van Juveniles
4,5
pfffff dit is erg goed!
Een vleugje Jon Spencer, een flard Tom Waits, de regelmatig terugkerende sax, een dwarsfluit, snufjes electronica, de juiste ingrediënten op het juiste moment.

avatar van heartofsoul
2,5
Bejubeld album dat als post punk klinkt, maar mij kan het niet bekoren. Mijn platenhandelaar hoorde de invloed van Talking Heads (of wellicht een klankovereenkomst), maar dat vind ik teveel eer. Het blijft uiteraard zeer subjectief, maar wat ik hoor is mij veel te chaotisch , en het doet pijn aan mijn oren. Sebastian Murphy heeft bovendien een stem die ik niet erg welluidend vind klinken. Deze cd (die ik braaf tweemaal heb afgespeeld) werd dus niet voor mij gemaakt. Helaas: even lelijk als het art work.

avatar van spoiler
4,5
Hier toch wel een andere ervaring hoor. Toevallig via YouTube tegen dit bandje aangelopen en was meteen aangenaam verrast.
Het prominente bas en drumwerk, de subtiele electronica, sax en dwarsfluit. Ik hou erg wel van. Brulboei Sebastian Murphy maakt het heerlijk af met zijn niet al te serieuze teksten.

Ga ik nog veel op de platenspeler leggen

3,0
Dim
geplaatst:
Muzikaal gebeurt er een hoop leuks, maar die stem is in diverse gevallen wel zo matig dat meer dan 3 sterren er toch echt niet inzit.

Gast
geplaatst: vandaag om 09:35 uur

geplaatst: vandaag om 09:35 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.